งไม่รู้ว่าแรงโน้มถ่วงนี้มากแค่ไหน แต่นักรบขั้นหลอมกายคงทนไม่ได้
หวังฮ่าวเดินต่อ
ร่างกายเริ่มชินกับแรงกด
ไม่นาน เขาได้ยินเสียงจากในทางเดิน
ยอดปรมาจารย์หลินกำลังสอน?
หวังฮ่าวคิด อาจเพราะสนามแรงโน้มถ่วง เสียงที่ได้ยินไม่ชัด
ครู่ต่อมา หวังฮ่าวถึงปลายทางเดิน
เมื่อออกจากทางเดิน แรงโน้มถ่วงหายไป พลังหยวนในร่างไหลเร็วขึ้น…
ทันใดนั้น หวังฮ่าวรู้สึกถึงสายตาน่าสะพรึงกลัวจ้องมา
หวังฮ่าวรู้สึกหนาว…
แค่สายตาทำให้เขานั่งไม่ติด นี่คือยอดปรมาจารย์ยุทธ์?
นักรบรองจากนักรบศักดิ์สิทธิ์…
“เจ้าเป็นหวังฮ่าวใช่ไหม?” เสียงนิ่งดังจากไกล
หวังฮ่าวกลั้นความสั่น พยักหน้า
“เข้ามา!” เสียงดังอีกครั้ง
หวังฮ่าวไม่รู้สึกถึงสายตาน่าสะพรึงนั้นแล้ว
เขากลับสติ เหงื่อเย็นเต็มหลัง
หวังฮ่าวเดินต่อเข้าไป
นี่คือห้องเรียนกลางแจ้ง
รอบด้านมีโล่พิเศษห่อหุ้ม
พลังหยวนฟ้าดินในห้องเข้มข้นกว่าที่อื่นในสถาบัน
ถึงหวังฮ่าวยังไม่เข้าไป ก็สัมผัสพลังหยวนเข้มข้น
นักเรียนกว่า 20 คนนั่งในห้อง มองไปที่แท่นบรรยาย
ยอดปรมาจารย์หลินในชุดยาววิถียุทธ ยิ้มราวปรมาจารย์ ยืนบนแท่น
“หวังฮ่าว นั่งแถวหน้า ด้านขวา!” ยอดปรมาจารย์หลินพูด
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก เดินไปที่โต๊ะ
ทุกคนในห้องมองหวังฮ่าวด้วยความอยากรู้
พวกเขารู้แล้วว่าจะมีเพื่อนใหม่เข้ามาในชั้น
บางคนมีสายตาแปลก ๆ
ห
