น ยังมีนักรบจำนวนมากจ้องศิลา
“ตัวอักษรนี้เขียนโดยนักรบศักดิ์สิทธิ์ มีเจตจำนงวิถียุทธ์สูงสุด แม้ผ่านไปหลายร้อยปี เสน่ห์แห่งเต๋ายังคงอยู่…”
“ชาแล้ว… ดูอยู่นานทำไมไม่มีอะไรเลย แถมรู้สึกมึนหัว…”
“ใช่ ๆ ผมก็ด้วย รู้สึกขาไม่ปกติ…”
“บ้า… พวกคุณยืนนานไป ขาชาจะตาย… โว้ย…”
“แต่เจตจำนงวิถียุทธ์นี่เจ๋งจริง ผมดูแป๊บเดียว… รู้สึกถึงเจตจำนงเต็มเปี่ยม…”
“โห คุณสัมผัสเจตจำนงวิถียุทธ์ได้? เพื่อน คุณอยู่ชั้นไหน พาผมไปหน่อย… แล้วเจตจำนงวิถียุทธ์คืออะไร…”
“เอ่อ… ผมก็ไม่รู้…”
“แล้วคุณพูดอะไร…”
…
หวังฮ่าวฟังนักเรียนและนักรบรอบข้าง กระตุกมุมปาก คนพวกนี้ทำไมดูโง่ ๆ
“เพื่อน คุณอยู่ชั้นไหน ยังไม่ได้ลงทะเบียนใช่ไหม ผมพาไป!” เสียงตื่นเต้นดังขึ้นขณะหวังฮ่าวจะเข้าประตู
หวังฮ่าวมองตามเสียง ชายหนุ่มในแจ็คเก็ตขาวเดินมาหา
“คุณรู้ได้ไงว่าผมยังไม่ได้ลงทะเบียน?” หวังฮ่าวเลิกคิ้ว หรืออัจฉริยะอย่างเขาจะดังถึงที่นี่
มีแฟนคลับตัวน้อยแล้ว?
“คุณไม่มีป้ายสถาบัน!” ชายหนุ่มชี้ป้ายที่หน้าอก
หวังฮ่าวชะงัก…
นักเรียนรอบข้างเกือบทุกคนมีป้ายที่หน้าอก ต้องมีป้ายถึงเข้าสถาบันได้
ไม่งั้นต้องมีคนนำทาง
ชายหนุ่มนี้เป็นผู้นำทางนักเรียนไปลงทะเบียน
บางคนอาจติดธุระ ลงทะเบียนไม่ทันวันเปิดเรียน ซึ่งก็ปกติ
“เพื่อน คุณอยู่ชั้นไหน ผมจะต
