กวนเฉิงพยักหน้า “เราจะไปเมืองหลวงทันที จัดการเลย!”
เจ้าหน้าที่เริ่มจัดเตรียมทันที
ครู่ต่อมา กวนเฉิงและหวังฮ่าวก้าวเข้าสู่วงแหวนเคลื่อนย้าย
วงแหวนเปล่งแสงเจิดจ้า หวังฮ่าวรู้สึกเหมือนอยู่ในความอบอุ่น
อากาศมีแรงกดดันจาง ๆ
“การเคลื่อนย้ายจะเริ่มแล้ว!” กวนเฉิงพูด
เมื่อแสงยิ่งเจิดจ้า อากาศเหมือนถูกบีบอัด
“ฉัวะ!!!”
พร้อมเสียงดังแหลม
หวังฮ่าวรู้สึกร่างกายเหมือนเข้าสู่มิติแห่งความโกลาหล
ไม่นาน ความโกลาหลหายไป แสงเจิดจ้าของวงแหวนค่อย ๆ จางลง
หวังฮ่าวและกวนเฉิงออกจากวงแหวน เหยียบย่ำผืนดินเมืองหลวง
วงแหวนเคลื่อนย้ายของเมืองหลวงอยู่ในสมาคมนักรบ
ทั้งสองเดินออกไปข้างนอก ไม่มีใครทักทายกวนเฉิงเลย
“คนพวกนี้แข็งแกร่งมาก!” หวังฮ่าวพึมพำในใจ
ถึงพวกเขาไม่แสดงพลัง แต่แรงกดดันจาง ๆ ทำให้หวังฮ่าวรู้สึกถึงภัยคุกคาม
ในที่สุดก็ออกจากหมู่บ้านมือใหม่ หวังฮ่าวมองสภาพแวดล้อมแปลกตา รู้สึกตื่นเต้น
ถ้าตัวเองตีแผนที่นี้แตก…
ที่นี่มีนักรบศักดิ์สิทธิ์ เอ๊ะ หรือหวังฮ่าวมาเร็วเกินไป…
“ท่านกวน ในที่สุดก็มา ผมรอนานแล้ว!” เสียงดังก้องดังที่ข้างหูหวังฮ่าว
ที่หน้าประตูสมาคมนักรบ ชายวัยกลางคนในชุดสีเขียวอมฟ้ายิ้มและพูด
ชายคนนั้นไม่มีกลิ่นอายใด ๆ ดูเป็นมิตร
“นี่คืออัจฉริยะไร้เทียมทานที่ผมค้นพบในเมืองเจียงหลิน หวังฮ่าว!” กว
