ก้มต่ำ
“พ่อ ผมผิดอะไร หวังฮ่าวทำลายผม ผมส่งคนไปแก้แค้นผิดตรงไหน?” หวังซั่วกล่าวตัวสั่น ตาเต็มไปด้วยความดุร้าย
ผู้บริหารตระกูลหวังนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยา
คำพูดหวังซั่วเหมือนไร้ผลในใจพวกเขา
“ซั่วเอ๋อร์ เจ้าทำไม่ผิด มีแค้นต้องชำระ เจ้าเป็นคนตระกูลหวัง เด็กจากเมืองเล็ก ๆ จะจัดการยังไงก็ได้!” หวังซยงกล่าว
หวังซั่วตะลึง นี่คือคำที่พ่อเขาจะพูด?
“แต่เด็กนั่นเป็นคนของสมาคมเทียนอู่ ส่งคนจัดการก็แล้วไป แต่ยังล้มเหลว!” หวังซยงกล่าวหน้าไร้อารมณ์
“ใครจะรู้ว่าเด็กนั่นมีสมบัติจากกวนเฉิง โทษกวนเฉิงนั่น ถ้าไม่มีเขา หวังฮ่าวตายไปแล้ว!” หวังซั่วกัดฟัน มือที่พันผ้าพันแผลสั่น
ผู้บริหารหลายคนยิ้มเยาะ
หวังซยงเก่งกล้า แต่มีลูกโง่ขนาดนี้
“ซั่วเอ๋อร์ สามลุงบอกเจ้ากี่ครั้ง สิงโตจับกระต่ายต้องใช้พลังเต็มที่ เจ้ารู้ว่าเด็กนั่นเป็นอัจฉริยะ แต่ส่งนักรบหลังกำเนิดแค่ 10 คน ตระกูลหวังเราขาดคนหรือ?” ชายอ้วนข้างห้องประชุมกล่าว
“ผม… ผมคิดว่า…” หวังซั่วขมขื่น ก้มศีรษะ
เขาผิดจริง ควรส่งปรมาจารย์ 10 คน…
หวังซั่วตัวสั่น ไม่พูดอะไร
“จูอัน เรื่องนี้เจ้าก็มีส่วนรับผิดชอบ รู้ว่าต้องทำอะไร!” หวังซยงมองหวังซั่วที่ก้มหน้า กล่าวกับจูอัน
จูอันเงยหน้า ช้า ๆ กล่าวเสียงทุ้ม “ท่านประธาน ข้าเข้าใจ!”
“ตูม ตูม ตูม!!!”
พลังหยวนรุนแรงระเบิดจากร่า