บทที่ 37 เฉินหัวปะทะหลานหลิง
เฉินหัวมองเด็กสาวโลลิหน้าหวานตรงหน้า รู้สึกปวดหัว
ถึงเขาไม่กลัวเธอ แต่พลังมหาศาลของเธอนั้นไร้เทียมทานในขั้นหลอมกาย
“หลานหลิง ฉันไม่อยากสู้กับเธอ อย่าให้คนอื่นได้เปรียบ ไปล่าสัตว์อสูรกันดีกว่า!” เฉินหัวขมวดคิ้ว พูด
จ้าวผิงข้าง ๆ ตกใจ เฉินหัวยอมอ่อนข้อ?
“หึ ตอนนี้ยังต้องลุ้นอะไร ถ้าชนะคุณ ฉันจะเป็นที่หนึ่งแน่นอน คุณกลัวรึเปล่า!” หลานหลิงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ พูด
เฉินหัวเม้มปาก เขามีจ้าวผิงช่วย ถ้าล่าสัตว์อสูรต่อไป อันดับหนึ่งต้องเป็นของเขา
หลานหลิงถึงจะเก่ง แต่ก็ลำพังตัวคนเดียว
ความเร็วในการล่าต้องสู้เขาไม่ได้
“ฉึก ฉึก ฉึก!!!”
ขณะที่เฉินหัวลังเล หลานหลิงขว้างก้อนหินขนาดใหญ่มา
“ปัง ปัง ปัง!!!”
เฉินหัวใช้หมัดทุบก้อนหินที่หลานหลิงขว้างมาให้แตก
เศษหินกระจายไปทั่ว
“หลานหลิง อย่าคิดว่าฉันกลัวเธอ!” เฉินหัวเห็นหลานหลิงไม่ยอมหยุด ขว้างหินต่อไป โกรธจัด คิดว่าเขาเป็นเป้านิ่งรึไง
หลานหลิงยกหมัด “เฉินหัว งั้นมาสู้กัน อย่าทำตัวเหมือนเต่าหัวหด!”
เฉินหัวตาเต็มไปด้วยโทสะ กล้าท้าทาย ดูถูกเขา
ทันใดนั้น เขาพุ่งไปหาหลานหลิงด้วยความเร็วสูง
หลานหลิงเห็นเฉินหัวพุ่งมา รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดบนหน้า หึ ในขั้นหลอมกาย ฉันไร้เทียมทาน มาเลย
“ตูม!!!”
หลานหลิงต่อยหมัด อากาศสั่นสะเทือน
เฉินหัวตาเหล
