เกินไป แต่ใครไม่ชอบคำชม จ้าวผิงนี่มีความสามารถ
“แต่ยัยเด็กจากเมืองโม่ที่หนึ่งนั่นเป็นภัยนิดหน่อย!” เฉินหัวตาแววหวาดระแวง นึกถึงเด็กสาวโลลิ
จ้าวผิงเหมือนนึกอะไรได้
เฉินหัวพูดถึงหลานหลิง อัจฉริยะจากเมืองโม่ที่หนึ่ง มีพรสวรรค์ระดับ S
พ่อของหลานหลิงเป็นเจ้าเมืองโม่…
ทรัพยากรไม่ขาด แถมหลานหลิงดื้อรั้น ไม่กลัวอะไร
“ช่างเถอะ ไม่สนเธอ มิติลับนี้กว้างเกินไป มิฉะนั้นอยากลองประลองกับเธอสักหน่อย!” เฉินหัวพูดต่อ แม้ปากจะพูด แต่เขาไม่อยากเจอเธอจริง ๆ
“แค่ยัยเด็ก ถ้าต้องสู้กับคุณชายเฉิน โดนตีเละแน่!” จ้าวผิงประจบข้าง ๆ
เฉินหัวไม่พูดอะไร เดินหน้าค้นหาสัตว์อสูรในมิติลับกับจ้าวผิง
“จ้าวผิง ได้ยินรึเปล่า เมื่อก่อนมีอัจฉริยะวัย 16 ที่มีศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา!” จ้าวผิงเห็นบรรยากาศเงียบ พูดขึ้น
เฉินหัวโบกมือ “เรื่องแบบนั้นฟังก็รู้ว่าโกหก วัย 16 เป็นนักรบก็ว่าไป ศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา พวกบ้านนอกนั่นรู้รึเปล่าว่าศิลปะการต่อสู้ระดับเทพคืออะไร จ้าวผิง ต่อไปอย่าดูข่าวปลอมแบบนี้! นักรบต้องยึดมั่นในความเป็นจริง!”
จ้าวผิงพยักหน้า เห็นด้วย ศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา โม้ก็โม้ให้สมจริงหน่อย
ทั้งสองค้นหาสัตว์อสูรต่อ
“ฉึก!!!”
ก้อนหินขนาดใหญ่พุ่งมาจากที่ไม่ไกล
เฉินหัวตาเหลือก ซัดหมัดออก
“ปัง!!!
