บทที่ 34 เมืองหลวง! หวังซั่ว
ข้างหุบเขามีศพสัตว์อสูรหลายตัว
เห็นได้ชัดว่าซูชิงหยานเพิ่งผ่านการต่อสู้มา พลังในร่างกายเริ่มปั่นป่วน
สัตว์อสูรสามตัวเห็นซูชิงหยานดูอ่อนแอลง จึงพุ่งเข้าโจมตี
ซูชิงหยานกัดริมฝีปาก ดาบยาวในมือแทงออกด้วยความเร็วสูง
ดาบยาวเหมือนมีพลังพิเศษ ส่งเสียงร้องต่ำ
“โฮก…”
สัตว์อสูรตัวหนึ่งร้องด้วยความเจ็บปวด
มันถูกดาบของซูชิงหยานแทงทะลุ เสียชีวิตทันที
สัตว์อสูรสองตัวที่เหลือเห็นเพื่อนถูกฆ่า มองซูชิงหยานด้วยความหวาดกลัว
“โย่ว นี่ไม่ใช่ซูชิงหยานจากตระกูลซูเมืองเจียงหลินเหรอ? อยากให้พี่ช่วยไหม!”
ขณะที่ซูชิงหยานเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร เสียงหยาบกระด้างดังมาจากไกล ๆ
ซูชิงหยานไม่ตอบ เม้มปาก ดาบยาวในมือแทงออกอีกครั้ง
ดาบพุ่งโจมตีสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว
“ฉึก! ฉึก!”
เสียงแทงทะลุดังขึ้น สัตว์อสูรสองตัวถูกดาบของซูชิงหยานแทงทะลุ สิ้นลมหายใจ
ใบหน้าซูชิงหยานซีดเผือด การโจมตีต่อเนื่องทำให้พลังกายของเธอหมดไปมาก
ร่างงามของซูชิงหยานยืนหยัดในหุบเขา
“เทพธิดาซูสุดยอดสมชื่อ พรสวรรค์ระดับ S จริง ๆ แต่พลังกายของเธอคงเหลือน้อยแล้วล่ะ!” เสียงหยาบกระด้างดังขึ้นอีก
ซูชิงหยานขมวดคิ้ว หันไปมองแหล่งที่มาของเสียง
เด็กหนุ่มร่างกำยำในชุดนักเรียนสีน้ำเงินจ้องเธอด้วยสายตาหื่นกาม
“หวังซั่ว นายอยากทำอะไร?” ซูชิงหยานพูดเย็นช