บทที่ 29 สังหารเฉินเซียว ชาแห่งการตรัสรู้
เงาหวังฮ่าวได้ยินคำพูดของเฉินหง หัวใจเย็นเยือก เดี๋ยวจะส่งเจ้าไปสวรรค์…
เฉินหงยิ้มกล่าว “หลานเอ๋ย วางใจ หากหวังฮ่าวตาย น้องสาวของเขาจะไม่ใช่ของเล่นในมือเจ้าได้ตามใจหรือ”
“ขอบคุณปู่ ต่อไปผมจะเชื่อฟัง!” เฉินเซียวกล่าวด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย
เฉินหงผ่อนคลาย หลานชายของเขาน่ารักจริง ๆ
“หลานเอ๋ย รอตรงนี้ อย่าขยับ ปู่จะไปหยิบส้มมาให้!” เฉินหงกล่าวแล้วเดินออกจากห้อง
เฉินเซียวมองร่างโก่งของปู่ นึกถึงสิ่งที่ปู่ทำเพื่อเขา เมื่อเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์หรือเทพยุทธ เขาจะ…
“ฉึก!!!”
ขณะที่เฉินเซียวฝันถึงการเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์หรือเทพยุทธ เสียงเลือดพุ่งดังขึ้น ดวงตาของเขาไร้จุดโฟกัส
ปู่… ผมเจ็บ… นี่คือความคิดสุดท้ายของเฉินเซียว
เงาหวังฮ่าวจัดการเฉินเซียวแล้วจากหอหลิงเซียวไปทันที
…
ไม่นานหลังเงาหวังฮ่าวจากไป…
เฉินหงถือถุงส้ม เดินเปิดประตูห้องของเฉินเซียวช้า ๆ
กลิ่นคาวเลือดหนักหน่วงลอยในห้อง
หัวใจของเฉินหงเต้นแรง
“หลานของข้า!!!” เฉินหงมองเฉินเซียวที่ไร้วิญญาณ ความโกรธพุ่งถึงขีดสุด
เสียงของเขาดังก้องทั่วหอหลิงเซียว
ร่างกายของเฉินหงสั่นเทา ใคร ใครฆ่าหลานของข้า ข้าจะให้มันตาย…
พลังในร่างกายของเขาพลุ่งพล่าน
“ตูม!!!”
ด้วยเสียงดังสนั่น
พลังของเฉินหงทะลวงขอบเข