ินเซียวร้องไห้โวยวายในห้อง เสียงดังก้องไปทั่วลาน
ยามที่ประตูหน้าตากระตุก
จับหวังฮ่าว? นี่มันบ้าแล้ว ตอนนี้หวังฮ่าวเป็นสมาชิกสมาคมเทียนอู่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา สมาคมเทียนอู่ส่งยอดฝีมือมาก็ทำลายหอหลิงเซียวได้ง่าย ๆ
ยามเริ่มครุ่นคิด ถึงเวลาย้ายงานหรือยัง ติดตามนายน้อยโง่คนนี้ อาจจะตายวันไหนไม่รู้
ยามสองคนมองหน้ากัน เห็นความคิดเดียวกันในสายตาอีกฝ่าย
ในห้อง เฉินหงมองหลานชายที่ร้องไห้โวยวาย หน้าผากเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เขาบอกเฉินเซียวร้อยรอบแล้วว่าตอนนี้แตะต้องหวังฮ่าวไม่ได้
แต่เฉินเซียวก็ยังไม่ยอมหยุด
“แค่นักรบ 16 ปีนี่นา รอผมถึง 16 ปี ผมจะเป็นปรมาจารย์ หรือนักรบศักดิ์สิทธิ์เลย!” เฉินเซียวร้องโวยวาย
ยามที่ประตูได้ยินคำในห้อง ยิ่งมั่นใจว่าต้องย้าย
16 ปีเป็นปรมาจารย์ นักรบศักดิ์สิทธิ์ นายน้อยบ้าแน่
เฉินหงมองหลานชายที่เอาแต่ใจ ดูเหมือนเขาเคยตามใจมากเกินไป
“หลานเอ๋ย ฟังปู่ อย่าไปยุ่งกับหวังฮ่าว ปู่ตอนนี้สู้เขาไม่ได้จริง ๆ!” เฉินหงถอนหายใจ
“พี่เฉินเทียนของเราก็เป็นสมาชิกสมาคมเทียนอู่ กลัวอะไร แถมพี่เฉินเทียนแข็งแกร่งกว่า!” เฉินเซียวโวยวายต่อ
เฉินหงเงียบ เฉินเทียนแข็งแกร่งหรือ? ก็แข็งแกร่ง แต่หวังฮ่าว…
เฉินหงหรี่ตา นึกถึงการแสดงของหวังฮ่าวที่ลานสหพันธ์วิทยายุทธ ถ้าเขาไม่ลงมือ หวัง
