บทที่ 11 วิกฤตของน้องสาว
หวังฮ่าวจ้องหลี่หลานด้วยสายตาเย็นชา ราวกับมองคนตาย
“ชีวิตของแก มากพอรึเปล่า?” หวังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์
ดวงตาของหลี่หลานหดลง เธอสืบมาแล้ว หวังฮ่าวเป็นแค่ขยะที่ไม่มีพรสวรรค์
ชีวิตของฉัน? นี่มันตลกชัด ๆ
คนรอบ ๆ ที่มุงดูต่างตะลึง
“เด็กหนุ่มนี่บ้าไปแล้วรึไง กล้าข่มขู่คุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ ยังไม่ตื่นจากฝันรึไง…”
“ใช่ คุณหนูหลี่มีพรสวรรค์ระดับ A และเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่ห้า ไอ้เด็กนี่เพิ่งปลุกพลังได้ไม่นานมั้ง”
“ไป ๆ กระจายกันไป ไม่ต้องดูแล้ว ใช้เท้าก็เดาได้ ไอ้เด็กนี่จบแน่”
…
คนรอบ ๆ มองหวังฮ่าวราวกับมองคนโง่
หวังฮ่าวไม่สนใจสายตาแปลก ๆ รอบตัว
เพียงจ้องหลี่หลานด้วยสายตาเย็นชา
หลี่หลานรู้สึกหนาวในใจเมื่อถูกสายตานั้นจ้อง
“จับสองคนนี้มา กล้าข่มขู่ฉัน!” หลี่หลานกัดฟัน พูดด้วยน้ำเสียงแหลม
ในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ ในเมืองเจียงหลิน ใครเห็นก็ต้องเรียก “คุณหนูหลี่” ด้วยความเคารพ
ไอ้หมอนี่กล้าขู่เอาชีวิตเธอ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
ถ้าไม่จัดการมันให้เข็ด ต่อไปคนอื่นจะนินทาเธอยังไง
คนรับใช้ด้านหลังหลี่หลานได้ยินคำสั่ง มองหวังฮ่าวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
กล้าข่มขู่คุณหนูใหญ่ของพวกเขา ไม่อยากมีชีวิตแล้วจริง ๆ
“จับเป็น ๆ มา ฉันจะให้มันรู้ว่าข่มขู่หลี่หลานเป็