ม่ปรากฏให้เห็นมานานหลายสิบปีแล้ว
หวังฮ่าวมองซูชิงหยานด้วยความอิจฉา พรสวรรค์ระดับ S แถมยังสวยขนาดนี้ ถ้า… ได้คงดี…
ไม่นานก็ถึงตาของหวังฮ่าว เขาสูดหายใจลึก เดินไปยังเครื่องตรวจสอบอย่างช้า ๆ
เครื่องตรวจสอบปล่อยแสงอุ่นออกมา สาดส่องไปยังหวังฮ่าว
หวังฮ่าวรู้สึกว่าร่างกายของเขาอบอุ่นขึ้น เลือดในกายราวกับเริ่มเดือดพล่าน
“ไร้ซึ่งพรสวรรค์ ถัดไป”
เสียงเย็นชาดังขึ้นข้างหูของหวังฮ่าว
หัวใจของหวังฮ่าวจมดิ่ง ความอบอุ่นในร่างกายพลันหายไป สีหน้าเขาดูย่ำแย่ยิ่งนัก ตนเองถึงกับไม่มีพรสวรรค์เลย? นี่มันอะไรกัน!
ผู้คนรอบลานมองหวังฮ่าวด้วยสายตาแห่งความสงสาร
ในโลกที่ยึดหลักผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อน คนที่ไร้ซึ่งพรสวรรค์ไม่อาจกลายเป็นนักรบได้ ต้องติดอยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์ตลอดไป
ชั่วชีวิตนี้จะเป็นได้เพียงคนระดับล่างสุด โดยไม่มีโอกาสพลิกผันใด ๆ
ซูชิงหยานที่อยู่นอกลานมองหวังฮ่าวด้วยความประหลาดใจ ไร้ซึ่งพรสวรรค์?
น่าเสียดายใบหน้าหล่อเหลานี้ ซูชิงหยานมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของหวังฮ่าว หัวใจของเธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
ถึงจะเป็นระดับ F ก็ยังดี ซูชิงหยานคิด ความคิดบางอย่างในใจของเธอพังทลายลงในชั่วพริบตา
หวังฮ่าวมองไปด้วยสายตาหมองหม่น เขามาอยู่ในโลกนี้เกือบครึ่งเดือนแล้ว แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าการไร้ซึ่งพรสวรรค์หมายถึงอ
