ท้อเซียนเป็นวัตถุเซียนอันหายากที่ทั้งลู่หยางและเซียนอมตะต่างเห็นพ้องว่าอร่อย จินตนาการได้ว่าท้อเซียนนั้นมีรสชาติอันวิเศษเพียงใดลู่หยางถูกเซียนอมตะยึดครองร่างอย่างน่าสงสาร ขณะที่ศิษย์พี่ใหญ่ไม่สะทกสะท้าน ยังแย้มยิ้มเล็กๆ ออกมา ช่างเป็นภาพที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้“เซียนน้อย ท่านอย่าเพิ่งกินหมดนะ ข้ายังอยากให้น้องเถาและคนอื่นๆ ได้ลองชิมด้วย”เมื่อมีตะกร้าท้อเซียนวางอยู่ตรงหน้า ลู่หยางไม่อาจจะกินเพียงคนเดียวอย่างไร้ยางอาย“ข้าที่ไหนจะมีความคิดจะกินให้หมด เพียงแค่ลองชิมหนึ่งลูกเพื่อรำลึกความหลังเท่านั้น”เซียนอมตะเช็ดปาก คืนร่างให้ลู่หยาง“ศิษย์พี่ใหญ่ ท้อเซียนนี้ข้าให้คนอื่นได้หรือไม่?”“ท้อเซียนเหล่านี้ล้วนเป็นของเจ้า เจ้าจะกินเองหรือแบ่งปัน ล้วนแต่เจ้าทั้งสิ้น”ศิษย์พี่ใหญ่ยินยอมด้วยความเต็มใจ
ศิษย์น้องเล็กเต็มใจแบ่งปันเป็นเรื่องดี ท้อเซียนเหล่านี้ล้วนเป็นท้อที่นางเก็บมาจากดินแดนลับ หากศิษย์น้องเล็กยังอยากกินอีก นางก็แค่ไปเก็บมาใหม่เท่านั้น“หลังจากทำให้ขั้นมั่นคงแล้ว อย่าลืมเขียนวิชายุทธ์ต่อด้วย”อวี้จือเตือนลู่หยางได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเศร้าทันที ความรู้สึกดีๆ จากการข้ามขั้นและการได้กินท้อเซียนหายไปหมดสิ้นพูดถึงการเขียนต่อวิชายุทธ์แล้วก็ปวดหัวยิ่งนัก ยากจริงๆ คราวนี้ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในหอคัมภีร์อีกกี่วันแล้ว“ศิษย์พี่สาม ข้ามีของดีให้ท่าน”ลู่หยางไปหาศิษย์พี่กั่นเถียนที่อาศัยอยู่บนยอดเขาเทียนเป็
