แต่อาจมาจากฆาตกรคนนั้น”ลู่หยางตกใจ ใช่แล้ว เขาลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ในช่วงหนึ่งแสนปีนี้ ฆาตกรจะเพียงนั่งดูเซียนทั้งสี่ยุคโบราณฟื้นคืนชีพเซียนอมตะโดยไม่ทำอะไรเลยหรือ?ต้องมีการลงมือบางอย่างแน่นอน
“พอแล้ว คุยกันแค่นี้ก่อน ศิษย์น้องเล็ก อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้ายังอยู่ในสภาวะข้ามพิบัติ ยังขาดขั้นตอนสุดท้าย”ศิษย์พี่ใหญ่ลุกขึ้น ทำให้บัลลังก์ทั้งสามหายไปได้รับคำเตือนจากศิษย์พี่ใหญ่ ลู่หยางจึงนึกขึ้นได้ว่าการข้ามพิบัติของเขายังไม่จบขั้นตอนสำคัญที่สุดของการข้ามพิบัติคือการหลอมร่างและเปลี่ยนแปลงยังไม่ได้เริ่ม!……“ภัยมารในใจของศิษย์พี่ลู่หยางยังไม่จบหรือ?” เถาเหยาเยี่ยมองไปยังลู่หยางที่ลอยอยู่ในอากาศด้วยความกังวล“เอ้ พวกท่านดูสิ ขยับแล้ว ศิษย์พี่ลู่หยางขยับแล้ว!” ศิษย์พี่ขั้นฝึกความว่างเปล่าสายตาดี เห็นว่านิ้วของลู่หยางขยับเล็กน้อย นั่นหมายความว่าวิกฤตมารในใจสิ้นสุดแล้วและสมดังคาด ลู่หยางที่ลอยอยู่เหนือยอดเขาเทียนลืมตาขึ้น ทั้งร่างแผ่บารมีที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงพลังงานของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ไท่ซังเหาเทียนจินเฉวียยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างของลู่หยาง ก่อนหน้านี้ถูกลู่หยางกดไว้ชั่วคราวบัดนี้เขาต้องใช้พลังงานนี้เพื่อหลอมร่าง
ลู่หยางปล่อยการกดทับ ปล่อยให้พลังงานของสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนในร่างกาย เสริมความแข็งแกร่งให้กับเส้นกล้ามเนื้อและเส้นลมปราณทุกเส้นต่างจากความเจ็บปวดในช่วงข้ามพิบัติ กระบวนก
