เขาไม่ทันระวัง ไม่คิดว่าจะมีคนเข้าใกล้โดยที่เขาไม่พบ!เขาหันขวับไปมอง เห็นหญิงสาวเย็นชาในชุดกระโปรงสีขาวยืนอยู่ด้านหลังเขา มองเขานิ่งๆ ไม่ยินดียินร้าย“อวี้จือแห่งสำนักเวิ่นเต๋า!”กวานซานไห่จำได้ว่าอวี้จือเคยเอาชนะประมุขสำนักทั้งสี่ในการประชุมสำนักเซียนทั้งห้า คาดเดาว่านางอาจฝึกถึงขั้นสูงสุดของการข้ามพิบัติหรือกึ่งเซียนไม่ว่าจะเป็นขั้นไหน ก็ไม่สามารถส่งผลต่อแผนการของเขาในเมืองหลวงได้ จึงไม่ได้ใส่ใจ
“หรือว่า กึ่งเซียนเท่านั้นกลับคิดว่าจะเอาชนะข้าที่บาดเจ็บได้สร้างชื่อเสียง คนรุ่นหลังช่างหยิ่งผยองจริงๆ!”อวี้จือไม่ตอบโต้ นางเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของกวานซานไห่ สะท้อนภาพฝ่ามือเรียวงามข้างหนึ่ง ฝ่ามือเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่อาจหลีกเลี่ยง……“สุดท้ายก็จบแล้วหรือ?”หลังจากกวานซานไห่หนีไปหนึ่งกาน ้าชา ผู้บำเพ็ญในเมืองหลวงจึงถามตัวเองอย่างไม่แน่ใจ กลืนน ้าลาย“การต่อสู้ที่เกิดขึ้นบนทะเลตงไห่ในอดีตก็เป็นการต่อสู้ระดับนี้หรือ?”“การต่อสู้ของเซียนช่างน่ากลัวจริงๆ”“ใช่ เมื่อกี้ท่าไม้ตายของอาจารย์หลวงแห่งต้าอวี๋… ท่านั้นชื่ออะไรนะ?”“เมื่อกี้เมิ่งจวินจื่อกับอาจารย์หลวงแห่งต้าอวี๋ต่อสู้กันยังไง ใครจำได้บ้าง?”แม้ว่าผลของการบำเพ็ญการยืมของเมิ่งจวินจื่อจะไม่มีคุณสมบัติพิเศษการลืมของเซียน แต่ผลของการบำเพ็ญการลอกเลียนมี นี่ทำ
ให้กระบวนการต่อสู้ทั้งหมดได้รับผลกระทบ
