ักอัน!”“เซียนน้อย ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น ท่านเมิ่งจวินจื่อเพียงแค่พูดเล่น”ลู่หยางตกใจรีบห้ามเซียนอมตะ เชิญนางกลับไปนั่งบนราชบัลลังก์เมิ่งจวินจื่อที่ไม่รู้ว่าตัวเองรอดพ้นจากหายนะยังคงพูดแข็ง
“นี่เป็นเพียงบาดแผลเล็กๆ พักสักสองสามวันก็หาย ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ก็ให้กวานซานไห่ระเบิดอีกครั้งลองดู”……ท่านผู้อาวุโส ท่านพูดน้อยลงหน่อยเถอะหลังจากเอ้าหลิงทั้งสามคนเสร็จสิ้นการต่อสู้ ก็มาหาลู่หยางเช่นกันพวกนางเห็นเมิ่งจวินจื่ออยู่ที่นี่ด้วย ตกใจ แต่ก็ยังบินลงมาและกล่าว “ศิษย์พี่ลู่หยาง ไม่ทำให้ผิดหวัง จับคนทั้งสองไว้แล้ว”ในมือของพวกนางถือพลเอกหยกและอาจารย์หลวงคนที่สองจากนั้นพวกนางจึงประสานมือคำนับเมิ่งจวินจื่อ “พบท่านผู้อาวุโสเมิ่งจวินจื่อ”เมิ่งจวินจื่อโบกมือ “แม้ข้าจะเป็นเซียน แต่พวกท่านทั้งสามก็เป็นคนจากยุคโบราณ หากพูดถึงผู้อาวุโสและรุ่นหลังก็จะสับสนเกินไปไม่สู้เรียกกันว่าสหายดีกว่า?”เมิ่งจวินจื่อเคยได้ยินอวี้จือพูดมาก่อนว่า เอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋เป็นพวกเดียวกันแต่ไม่รู้ว่าทำไมไม่ได้พูดถึงเรื่องของจิ่นไฉเหวย มีข้อกังวลอะไรหรือ?
“สหายจิ่น ขอบคุณที่เมื่อครู่ให้ข้ายืมผลการบำเพ็ญเป็นเค้าของเจ้า สามารถสร้างรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าที่ล ้าเลิศได้สหายจิ่นมีพรสวรรค์หาได้ยากจริงๆ”“ผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าไม่สามารถยืมฟรี นี่ขัดกับหลักการของข้า ข้าเห็นว่าสหายจิ่นเป็นตระกูลฉงฉี ไม่สู้ข้ายกเลิกหนี
