นางไม่คิดว่าเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋จะอยู่ที่นี่ด้วย ยิ่งไม่คิดว่าสวรรค์ยุคโบราณจะมีกึ่งเซียนเพิ่มขึ้นอีกคน“ศิษย์พี่ใหญ่ใส่ร้ายข้าแล้ว เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเซียนน้อยใช้ร่างของข้าทำทั้งนั้น!” ลู่หยางรีบแก้ตัว เพื่ออนาคตของตัวเอง หากเห็นสมควรขายฮ่องเต้เพื่อแลกความมั่งคั่งรุ่งเรืองก็ต้องขายฮ่องเต้เพื่อแลกความมั่งคั่งรุ่งเรือง ไม่อาจมีความเมตตาอย่างสตรีได้!“ศิษย์พี่ใหญ่รู้จักข้าดี ข้าปกติทำตัวเงียบๆ ไม่ทำเรื่องพวกนี้”“เซียนน้อยใช้อำนาจผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักดูแลเพียงข้าคนเดียว เรียกร้องร่างกายของข้า ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไม่มีกำลังต้านทาน ขอศิษย์พี่ใหญ่พิจารณาด้วย!”เซียนอมตะเชิดคอ “ข้าใช้อำนาจผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักแล้วเป็นไง นี่เป็นสิ่งที่เด็กอวี้สัญญากับข้าตั้งแต่แรก”“งั้นเซียนผู้เฒ่าจะยังคงเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักต่อไปหรือไม่?”
อวี้จือจำได้ว่านางเคยสัญญาให้เซียนอมตะเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักหนึ่งปี ตอนนี้ยังเหลืออีกหลายเดือน“เล่นพอแล้ว ไม่เอาแล้ว”เซียนอมตะสนุกมากในช่วงสองสามวันนี้ ยังไม่มีความคิดที่จะเป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักต่อไปลู่หยางรีบประจบประแจง “แต่โบราณมา ผู้ถืออำนาจล้วนติดใจในอำนาจ เซียนน้อยไม่หวั่นไหวต่ออำนาจ ยินดีละทิ้งในขณะที่อยู่จุดสูงสุด เพื่อเปิดทางให้คนรุ่นหลัง ช่างยากยิ่ง นี่เป็นโชคดีของสำนักเวิ่นเต๋า และยังเป็นโชคดีของใต้หล้าอีกด้วย!”ได้ยินคำชมจากใจของขุน
