กึ่งเซียนสองคนต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงลูกท้อเซียน การต่อสู้ระหว่างฝ่ายองค์ชายรองกับตระกูลเมิ่งกลายเป็นเรื่องไร้ความสำคัญไปแล้วเมิ่งโป่เทียนเหยียบบนคนปิดหน้าที่คุ้นเคย ตาจ้องมองการต่อสู้ระหว่างเทพในชุดเกราะเหล็กกับฉงฉียุคโบราณบนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง จู่ๆ ก็นึกถึงคำประเมินของม้าแก่ที่มีต่อลู่หยาง“ตระกูลเมิ่งของพวกเจ้าสามารถซื้อเมืองหลวงได้ครึ่งหนึ่งใช่ไหมโชคของลู่หยางสามารถทำลายเมืองหลวงได้ครึ่งหนึ่ง”แม้ว่าเมืองหลวงจะถูกสร้างอย่างแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจทนต่อการต่อสู้เต็มกำลังของกึ่งเซียนสองคนได้นับว่าโชคดีที่กึ่งเซียนทั้งสองยังไม่ได้ใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าถึงขีดสุด มิฉะนั้นเมืองหลวงจะเสียหายเร็วกว่านี้“พลิกดาวเหนือ สลับร่างแท้!” พลเอกหยกชี้นิ้วไปที่จิ่นไฉเหวยเงาของจิ่นไฉเหวยค่อยๆ นูนขึ้น กลายเป็นรูปร่างของจิ่นไฉเหวย แต่มีเพียงโครงร่างที่เหมือนกัน ไม่มีรายละเอียดใดๆพลเอกหยกไม่เพียงสามารถใช้เงาของตัวเองเพื่อหลบหนีความตาย แต่ยังสามารถควบคุมเงาของผู้อื่น ทำให้เงาของพวกเขาโจมตีตัวเขาเองได้
“ยุ่งยาก!” จิ่นไฉเหวยขมวดคิ้ว นางเคยได้ยินบิดาเล่าว่า เซียนจิ้วชงในช่วงกึ่งเซียนมักจะใช้กลยุทธ์นี้เพื่อลดกำลังของฝ่ายตรงข้ามเมื่อฝ่ายตรงข้ามเอาชนะเงาได้ กำลังกายก็เหลือน้อยแล้ว ยากที่จะรับมือแต่นั่นสำหรับคนอื่น“กลับไป!” จิ่นไฉเหวยใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าระนาบ กดเงาที่นูนขึ้นให้แบนราบ
