“ฮ่องเต้ตอนนี้ต้องการลูกท้อเซียนนี้มากที่สุด ต้องรีบส่งไปให้เร็ว!”สถานการณ์ของฮ่องเต้ไม่น่าไว้วางใจ เกรงว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสองสามวัน นี่เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการกินลูกท้อเซียนสิ่งเดียวที่ลู่หยางไม่เข้าใจคือ ทำไมศิษย์พี่ใหญ่ไม่ให้หม่านกู่ส่งไปที่วังหลวงโดยตรง แต่กลับให้เขานำไปส่งตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วน ลู่หยางไม่มีเวลาคิดหาสาเหตุ จึงเตรียมตัวออกเดินทางเพื่อความแน่ใจ ลู่หยางได้แจ้งเรื่องลูกท้อเซียนให้บิดาเมิ่งทราบหวังว่าตระกูลเมิ่งจะส่งคนไปวังหลวงพร้อมกับเขาเอ้าหลิงทั้งสามคนมีฐานะพิเศษ หากจะลงมือช่วย จะอธิบายไม่ได้ว่าทำไมพวกนางทั้งสามถึงต้องช่วยลู่หยาง ถ้าไม่จำเป็นต้องลงมือก็เป็นการดีที่สุด“ไม่ถูกจำกัดด้วยอายุขัย ยังสามารถยืดอายุขัยได้อีก ในโลกนี้มีของวิเศษเช่นนี้ด้วยหรือ?”เมิ่งโป่เทียนแสดงสีหน้าประหลาดใจ แม้ว่าตระกูลเมิ่งของเขาจะร ่ารวยและยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของลูกท้อเซียนมาก่อน
“เมื่อเป็นคำพูดของสหายอวี้จือ ต้องไม่มีทางเป็นเท็จแน่นอน”“ไปกันเถอะ ข้าจะไปวังหลวงกับเจ้าด้วยตัวเอง!”เมิ่งโป่เทียนรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมาก ลู่หยางไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวงในปัจจุบัน แต่เขารู้ดี เมื่อฮ่องเต้อายุขัยใกล้หมด หลายฝ่ายเริ่มกระวนกระวายขยับตัว ทุกคนต้องการหาผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้และตัวตนของลูกท้อเซียนย่อมเป็นเสมือนหนามยอกตาพวกเขาแน่นอน!ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าลูกท้อเซียนสามารถย
