็ญที่หวาดกลัว“ได้”
เจียงเหลียนอี๋เข้าไปใกล้โจรผู้บำเพ็ญหลายคน โจรผู้บำเพ็ญต้องการหนี แต่มีอำนาจมังกรปราบอยู่ อยากขยับก็ขยับไม่ได้เจียงเหลียนอี๋เรียกใช้รูปแบบของผลแห่งการบำเพ็ญเป็นเค้าผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอ ปล่อยร่องรอยหนึ่งไว้บนตัวโจรผู้บำเพ็ญแต่ละคน โจรผู้บำเพ็ญจึงอยู่ภายใต้การควบคุมของนางเมื่อเห็นภาพนี้ จิ่นไฉเหวยแค่นเสียงเย็นชา นางนึกถึงร่องรอยผลแห่งการบำเพ็ญเป็นเค้าผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอของเจียงเหลียนอี๋ที่อยู่บนตัวท่านเจ้าเผ่าจิ่นนั่นเป็นช่วงก่อนพิธีสถาปนาประเทศปีศาจ ท่านเจ้าเผ่าจิ่นบังเอิญบุกเข้าไปในโรงแรม พบกับเจียงเหลียนอี๋ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพไม่นาน เพื่อไม่ให้เป็นข่าว เจียงเหลียนอี๋จึงสั่งท่านเจ้าเผ่าจิ่นไม่ให้พูดเรื่องเกี่ยวกับนางแม้ว่าท่านเจ้าเผ่าจิ่นจะไม่ได้พูด แต่จิ่นไฉเหวยกับเจียงเหลียนอี๋ต่อสู้กันมาไม่ใช่แค่ครั้งเดียว นางจึงจำร่องรอยที่เจียงเหลียนอี๋ทิ้งไว้ได้ในแวบเดียว“พวกเจ้าเจ็ดคนไปมอบตัวที่กรมอาญา สารภาพความผิดทั้งหมดที่พวกเจ้าได้ก่อ แต่ข้อมูลเกี่ยวกับข้า เอ้าหลิง และจิ่นไฉเหวยห้ามเปิดเผยแม้แต่น้อย”การที่สามารถเป็นโจรผู้บำเพ็ญได้ แสดงว่าพวกเขาไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้เพียงหนึ่งหรือสองครั้ง
เจียงเหลียนอี๋ เอ้าหลิง และจิ่นไฉเหวย ล้วนมีตัวตนพิเศษ หากให้กรมอาญารู้ว่าพวกนางสองคนมาถึงเมืองหลวง ฮ่องเต้ก็จะรู้ด้วย อาจก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็นปัญหาที่สามารถลดได
