จหลบหลีก โจรผู้บำเพ็ญหลายคนถูกเอ้าหลิงกดลงกับพื้นโดยไม่ออกแรง ขยับตัวไม่ได้ ความหวาดกลัวไม่สิ้นสุดเติมเต็มจิตใจของโจรผู้บำเพ็ญหลังจัดการลูกกระจ๊อกสองสามคนแล้ว เอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋เดินมาข้างลู่หยาง พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดพวกนางไม่คิดว่าจะพบลู่หยางในเมืองหลวง และรู้สึกว่าลู่หยางวันนี้แตกต่างไปจากเดิม
“เป็นอะไรไป จำข้าไม่ได้แล้วหรือ?” เซียนอมตะยิ้มทักทาย ทำให้เอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋ตกใจม่านตาหดเล็กลง แล้วจึงตอบสนองแสดงรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจเป็นพี่สาวเซียนอมตะ!“เป็นเจ้าจริงๆ!”หญิงทั้งสองซ้ายหนึ่งขวาหนึ่ง สนิทสนมโอบแขนเซียนอมตะไว้เซียนอมตะเพลิดเพลินกับความงามพร้อมกันสองคน ทำให้คนรอบข้างอิจฉา“พวกเจ้าสองคนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!” จิ่นไฉเหวยจ้องเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋อย่างระวังนี่คือสองคนที่นางไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ กลับได้พบพร้อมกันทั้งคู่จิ่นไฉเหวยระวังหญิงทั้งสองอย่างเต็มที่ แม้แต่รูปร่างมนุษย์ก็รักษาไว้ยาก ดวงตาเปลี่ยนเป็นตาเหลืองตรง บนหัวงอกหูเสือขาวสองข้าง แยกเขี้ยว เผยเขี้ยวเสือน้อยสองซี่“จิ่นไฉเหวย! เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?”ก่อนหน้านี้ความสนใจของเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋อยู่ที่เซียนอมตะทั้งหมด ตอนนี้จึงสังเกตเห็นว่าจิ่นไฉเหวยก็อยู่ที่นี่ด้วย
จิ่นไฉเหวยอาศัยว่าตอนนี้ไม่มีใครรู้จักนาง ตั้งแต่ออกจากเขตปีศาจก็ไม่ได้ปลอมตัว ใช้รูปลักษณ์เดิมตลอด มองปราดเดียวก็จำได้“แน่นอนว่าข้า
