ะพรึงกลัวหลายสาย ตรึงพวกเขาไว้แน่นตุบพวกเขาทนลมกดดันนี้ไม่ไหว คุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
ขั้นข้ามพิบัติ และไม่ได้มีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติหนึ่งคนที่ลงมือกับพวกเขา!แม้แต่ตอนที่กรมอาญาค้นจวนขององค์ชายสี่ ก็ไม่ได้มีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมากมายขนาดนี้!นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมากมายปกป้องลู่หยาง!หรือว่าลู่หยางคำนวณแม้แต่จุดนี้ไว้แล้ว!?ชายชราคนหนึ่งหาบคานไม้เดินออกมาจากตรอกเล็กชายชราหยุดตรงหน้ากงซุนจิว สีหน้าดูถูก“กล้าลงมือกับฝ่าบาท เบื่อชีวิตแล้วหรือไร”กงซุนจิวและคนอื่นๆ มีสีหน้างุนงง ฝ่าบาท? ฝ่าบาทอะไร?ความปลอดภัยของฮ่องเต้มีความสำคัญยิ่ง การเดินทางของเขาย่อมไม่อาจออกจากวังหลวงเพียงลำพังได้ มีผู้มีฝีมือในวังติดตามตลอดทาง คอยคุ้มครองอย่างลับๆแม้เป้าหมายของกงซุนจิวและคนอื่นๆ จะเป็นลู่หยาง แต่ก็มีโอกาสที่จะทำร้ายฝ่าบาทโดยไม่ตั้งใจ จึงไม่อาจให้พวกเขาลงมือเด็ดขาดในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางวิเคราะห์สถานการณ์ให้เซียนอมตะ
“ฝ่าบาท ท่านแจ้งความองค์ชายสี่ ต่อไปอาจถูกพวกที่เหลือขององค์ชายสี่แก้แค้น ต้องระวังนะขอรับ”ลู่หยางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเซียนอมตะ แต่กังวลเรื่องร่างกายของตัวเองแขนขาเล็กๆ ของเขาทนต่อการย ่ายีของเซียนอมตะไม่ไหวหรอกเซียนอมตะรู้สึกซาบซึ้ง ไม่คิดว่าหยางน้อยจะห่วงใยนางมาก จึงปลอบใจ: “ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล โชคของข้าดีเสมอ จะไ
