ร ร่างกายของเรา เรารู้ดี ยังมีชีวิตอยู่ได้อีกสักพัก” ดวงตาของฮ่องเต้ขุ่นมัว สายตาแย่ลงมาก พูดจาพร่าเพรื่อมีน ้าลายติด ออกเสียงไม่ชัด“ฟ้าดินอยากเอาชีวิตเรา ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง”“เรารู้ว่าเจ้าต้องการอิสระ ไม่มีความคิดจะสืบทอดบัลลังก์ เป็นพ่อแม่ เราก็จะไม่บังคับเจ้า”“เพียงแต่รัชทายาทไม่ได้กำหนดเร็วๆ นี้ หากวันใดเราทนไม่ไหวสิ้นลม พลังแผ่นดินที่อาศัยอยู่บนตัวเราไม่มีเจ้าของ กลัวว่าจะเกิดความวุ่นวาย ตอนนั้นคงหลีกเลี่ยงความปั่นป่วนไม่ได้ ต้องให้บรรพบุรุษออกมาปราบ”
“พลังแผ่นดินนี้เป็นรากฐานของแคว้นต้าเซี่ยเรา ไม่สามารถเกิดเหตุไม่คาดฝันได้”“ลูกสองช่างเล่ห์กล มักจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าฉลาดเกินไปจนพลาดสามรู้ดีว่าตนไม่มีความสามารถในการปกครองประเทศ ทุ่มเทใจให้กับงานเขียน… น้องชายแปดคนของเจ้าล้วนมีข้อบกพร่องต่างๆยากที่จะรับหน้าที่ใหญ่ มอบแผ่นดินให้พวกเขา เราไม่วางใจ และน้องสาวเจ้าทั้งเจ็ดคน เจ้าก็รู้ดี…”“เสด็จพ่อ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ฮ่องเต้นี้ลูกจะเป็นเอง!” เจียงชุนเศร้าสลด น ้าตาไหลพราก พยักหน้ารับปากเขารู้ดีว่าพระบิดาให้ความสำคัญกับเขามาโดยตลอด ไม่เช่นนั้นคงไม่มอบหมายเรื่องการจัดการกับขุนนางแคว้นจี๋ให้เขาดูแล นี่คือการสร้างศักดิ์ศรี“เฮ้อ นี่เป็นสิ่งที่เจ้าพูดเองนะ ห้ามเปลี่ยนใจ!” ฮ่องเต้พลันยืดตัวตรง ดวงตามีสีดำสีขาวชัดเจน เปล่งประกายมองดูเจียงชุน ไม่มีท่าทีเหมือนจวนจะตายเมื่อครู่แล้วเจียงชุน
