นบัลลังก์ ก็คือการเป็นเจ้าของดินแดนกลาง”“ผู้ที่อยู่ในพื้นที่ต้องห้ามของวังหลวงมีวิทยายุทธ์ระดับไหนกันแน่?” เมิ่งจิ่งโจวได้ยินเรื่องที่มีบรรพบุรุษตระกูลเจียงอยู่ในพื้นที่ต้องห้ามของวังหลวงมานานแล้วเมิ่งโป่เทียนมีสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับกำลังพูดถึงสิ่งต้องห้ามบางอย่าง ค่อยๆ เอ่ยคำๆ หนึ่ง“เซียน”“อ๋อ ข้าก็เดาว่าเป็นเช่นนั้น”เซียนอมตะและเมิ่งจิ่งโจวยอมรับความจริงนี้อย่างสงบ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าอย่างรุนแรงตามที่เมิ่งโป่เทียนคาดไว้
ฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้าเฉียนและต้าอวี๋ล้วนเป็นเซียน ดังนั้นการที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยมีเซียนก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ใบหน้าของเมิ่งโป่เทียนกระตุกเล็กน้อย พวกเจ้าสองคนไปพบอะไรมาข้างนอก ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลยกับเซียน“ไม่แปลกใจเลยที่บรรพบุรุษของบ้านเราสู้บรรพบุรุษตระกูลเจียงไม่ได้” เมิ่งจิ่งโจวเข้าใจแล้ว รู้ว่าทำไมบรรพบุรุษของตนถึงแพ้ เจียงผิงอันเป็นเซียน เมิ่งจวินจื่อจะชนะได้อย่างไร“บรรพบุรุษไม่มีความสามารถจริงๆ ถ้าเขาชนะ ตอนนี้ข้าก็คงเป็นองค์ชายใหญ่แล้ว”เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าภาระบนบ่าของตนหนักขึ้นอีก ดูเหมือนว่าภารกิจในการสร้างเซียนของตระกูลเมิ่งจะตกอยู่ที่เขาแล้ว“ดังนั้นพวกเจ้าคงเข้าใจแล้วว่าทำไมบัลลังก์ถึงสำคัญนัก นี่เท่ากับเป็นผู้แทนของเซียน”ขณะกำลังพูดอยู่นั้น มีเสียงเคาะประตูห้อง ผู้จัดการซวี่เปิดประตูเข้ามา“นายท่าน มีคนมาชำระหนี้”ผู้จัดการซวี่มักไม่
