เซียนอมตะเคยคิดว่าการสถาปนาราชวงศ์ถั่วคงต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง เช่น ต้องให้นางกับเด็กอวี้ออกมือ โค่นล้มราชวงศ์ต้าเซี่ย แล้วสถาปนาราชสำนักใหม่เมื่อพิจารณาว่าการโค่นล้มราชวงศ์ต้าเซี่ยไม่ใช่แค่อาศัยกำลังทหารเท่านั้น ในความเป็นจริงคงต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมายเซียนอมตะจึงขี้เกียจออกไปสถาปนาราชวงศ์ถั่วในโลกภายนอกไม่คิดเลยว่า ราชวงศ์ต้าเซี่ยจะพูดง่ายขนาดนี้ ตัวเองอยากให้ใครเป็นฮ่องเต้ ใครก็ได้เป็นฮ่องเต้ตอนนี้นางเป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนของสำนักเวิ่นเต๋า เป็นประมุขแห่งสวรรค์ และกำลังจะเป็นปฐมฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถั่ว ทั้งสามอำนาจใหญ่ที่สุดในใต้หล้าล้วนมีนางเป็นผู้นำ นี่เป็นสถานะที่แม้แต่ในยุคโบราณนางก็ไม่เคยได้รับนางก็คิดไว้แล้ว โลกนี้ที่ไหนจะมีการเล่นเล่ห์เหลี่ยมมากมายขนาดนั้น ไม่ใช่หรอก ทุกคนล้วนเป็นคนดีลู่หยางมองเซียนอมตะด้วยความสงสัย เซียนน้อย ความฉลาดของท่านก่อนหน้านี้ล้วนแกล้งทำทั้งหมดใช่ไหม?
“หยางน้อย เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม?” เซียนอมตะมองลู่หยางด้วยความงุนงง นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นผู้นำสองแสดงสีหน้าตกใจขนาดนี้“ไม่… ไม่มีอะไร ข้าแค่รู้สึกว่าเซียนน้อยท่านช่างฉลาดเหลือเกิน”“ข้าแน่นอนว่าฉลาดอยู่แล้ว” แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้จัดการรองจู่ๆ ก็พูดเช่นนี้ แต่การได้ยินผู้จัดการรองชมว่าตนฉลาดก็ทำให้รู้สึกดีในความเป็นจริง เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกเคารพนับถือคำตอบของเซียนอมตะอย่างยิ่ง สมแล้วที่เป็นเ
