อนเจ้าเป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนเคยคิดหรือไม่ว่าจะมีวันนี้“ผู้น้อยเข้าใจแล้ว จะไม่บอกใคร”“พี่ลู่หยาง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เมิ่งจิ่งอวี้รีบร้อนวิ่งมา จับแขนเสื้อของลู่หยางด้วยความห่วงใย“พี่ลู่หยาง ท่านต่อสู้สี่ทิศแปดด้านเมื่อครู่ดูเท่มาก”“ไม่คิดว่าเด็กหญิงตัวเล็กอย่างเจ้าจะมีรสนิยมดีนัก” เซียนอมตะได้ยินเมิ่งจิ่งอวี้ชมว่าตนเท่ ก็รู้สึกดีใจ“ต่อไปหากเจ้าเจอเรื่องอะไร ข้า……ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง!” เดิมทีเซียนอมตะตั้งใจจะเรียกตัวเองว่า “เซียน” แต่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตน
ใช้ตัวตนของลู่หยางกับภายนอก ต้องระมัดระวัง ไม่ควรเปิดเผยตัวตนหากเด็กอวี้รู้ว่าตนเปิดเผยตัวตน คงไม่พ้นถูกบ่นยาวหลังจากผ่านการต่อสู้หลายรอบ ต้นไม้โบราณในป่าลั่วเทียนล้มระเนระนาด พื้นดินราวกับมังกรดินพลิกตัว สกปรกไม่เป็นระเบียบหลังจากกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง เมิ่งจิ่งโจวขอให้ผู้อาวุโสในตระกูลออกมือ คืนสภาพป่าลั่วเทียนให้เหมือนเดิม……“พ่อ ลู่หยางคนนั้นข้าสู้เขาไม่ได้จริงๆ” มีคุณชายบางคนกลับบ้านแล้วรายงานผลการต่อสู้กับบิดา“ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวลงมือ นั่นคือคนเกือบห้าสิบคนล้อมโจมตีเขา ยังสู้เขาไม่ได้ ทารกแรกกำเนิดของเขายังแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนที่มีพรสวรรค์พิเศษยังฟันคมกระบี่แบบนั้นไม่ออกมา!”“ไม่รู้ว่าลู่หยางสามารถแบ่งใจเป็นสองได้หรือทารกแรกกำเนิดของเขามีลักษณะพิเศษอะไร เหมือนกับเป็นลู่หยางคนที่สองเลย และ
