“ทะนงตัวขนาดนี้เชียว?!”“ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย!”แต่เดิมทุกคนต่างเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่เมื่อได้ยินลู่หยางกล่าวคำหยาบคาย ก็มีแรงขึ้นมาทันทีเผชิญหน้ากับผู้คนที่เดือดดาล “ลู่หยาง” ไม่ได้ถอยแม้แต่น้อยดวงตาทั้งสองสงบนิ่งราวกับบ่อโบราณ “ฮึ ไม่ได้ใส่ใจพวกเจ้า พวกเจ้ามีคุณสมบัติอะไรให้ข้าต้องใส่ใจ?”ในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางกุมหน้าถอนหายใจ ทำไมเขาถึงเลือกให้เซียนอมตะต่อสู้แทนนะเรื่องที่ไม่มีปัญหาก็จะมีปัญหาขึ้นมาแต่เรื่องนี้สายเกินไปแล้ว ร่างกายมอบให้เซียนอมตะควบคุมแล้วแม้ลู่หยางจะเปลี่ยนใจ ก็ไม่มีทางเรียกร่างกายกลับคืนมาได้จนกว่าเซียนอมตะจะสนุกพอเมิ่งจิ่งโจวที่อยู่ห่างออกไปมองลู่หยางที่พูดจาโอหังด้วยความประหลาดใจและสงสัย ในใจกระตุก “แย่แล้ว คงไม่ใช่ถูกตีจนสติเลอะเลือนนะ?”
“บุก!” ลั่วอู่ซวงลงมือก่อน ควบคุมต้นไม้โบราณในป่าลั่วเทียนรากไม้เคลื่อนไหวราวกับหนวดปลาหมึก โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ซุ่มโจมตีเซียนอมตะเซียนอมตะคาดการณ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว ในขณะที่รากไม้โผล่ขึ้นมา นางใช้ปลายเท้าแตะเบาๆ บนรากไม้ ทำการกลิ้งตัวกลางอากาศ หลบการซุ่มโจมตีได้อย่างง่ายดาย“โฮก——” จงอี้นอนราบกับพื้น ราวกับสิงโตตัวผู้ที่ขนคอพองฟู ปล่อยเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้านี่คือเสียงคำรามสิงโตที่แท้จริงของพุทธ เสียงคำรามสามารถทำลายแม้แต่พื้นที่ได้เสียงคำรามสิงโตทำให้เกิดระลอกคลื่นในอากาศ คลื่นเสียงรวมตัวกันเป็นสิงโตตัวผู้ พุ
