ลู่หยางมีชื่อเสียงโด่งดัง เกียรติยศเลื่องลือไปไกล จงอี้ไม่ได้โง่หากตนเองไปต่อสู้กับลู่หยางตัวต่อตัว คนที่แพ้ย่อมเป็นตัวเขาเองทุกคนด้านล่างได้ยินความปรารถนาของจงอี้ ต่างพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมองลู่หยาง แม้แต่พวกที่ต้องการเรียกลู่หยางเป็นพี่ใหญ่ก็ไม่มีข้อยกเว้นอย่างไรเสีย นี่คือความปรารถนาของผู้ชนะเลิศ ย่อมต้องเป็นจริงและการเรียกพี่ใหญ่นั้น หลังจากต่อสู้แล้วก็ยังสามารถเรียกได้“เมิ่งเฒ่า ทำยังไงดี?” ลู่หยางเหงื่อเย็นไหลไม่หยุด รู้สึกว่าตัวเองที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ดูราวกับหมูขาวตัวใหญ่ ต้องเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าที่หิวโซเมิ่งจิ่งโจวคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ล่วงหน้าแล้ว ส่งสัญญาณให้ลู่หยางไม่ต้องกังวล “วางใจได้ ข้าได้ยื่นเรื่องกับทางการแล้ว กิจกรรมของพวกเราดำเนินตามขั้นตอนที่ถูกต้องตามกฎหมายไม่ถือเป็นการรวมกลุ่มต่อสู้ แม้จะเกิดการต่อสู้เป็นกลุ่มก็ไม่เป็นไร”“……แล้วข้าล่ะ?”“เจ้าถือเป็นความเสียหายที่อยู่ในเกณฑ์ปกติ”
“ไอ้เมิ่งเฒ่าเวร!” ลู่หยางใช้แรงทำลายเก้าอี้และเชือกแล้ววิ่งหนีทันที หากไม่หนีตอนนี้ คงไม่มีโอกาสได้หนีอีกเมิ่งจิ่งโจวเห็นภาพนี้แล้วหัวเราะเย็นชา เรื่องที่เมิ่งคนเดียวกลายเป็นเมิ่งหลายคนเมื่อไม่นานมานี้เขายังจำฝังใจ ช่วยพ่อข้าตีข้าสินะ!ถ้าไม่ตอบแทน คงนอนไม่หลับ!“พี่น้องทั้งหลาย บุก! พวกเราร่วมกันเอาชนะลู่หยาง!” ไม่รู้ว่าใครด้านล่างตะโกนขึ้นหนึ่งเสียง ทันใดนั้น เหล่าคุณชายก็กรูกันเข
