โกรธจัด คิดว่าข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้งั้นเหรอ!
ลู่หยางเปลี่ยนท่าไม้ตาย ไม่ได้ใช้ทั้งหมัดและเวทมนตร์พร้อมกันเหมือนเมื่อครู่ แต่มุ่งเน้นที่หมัดเพียงอย่างเดียว รูปแบบของหมัดก็เปลี่ยนไป แต่กลับคมกริบกว่าเดิม ทำให้ทุกคนปรับตัวไม่ทันเมิ่งจิ่งโจวยิ่งดูการเคลื่อนไหวของลู่หยางก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตาทันใดนั้น เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าพลังบางส่วนในร่างกายของตนถูกแบ่งออกไป ลอยไปยังลู่หยางที่กำลังต่อสู้อยู่ในฝูงชน ร่างของลู่หยางเปลี่ยนไป กลายเป็นร่างที่เหมือนตัวเองมวยเลียนแบบของเมิ่งจิ่งโจว!เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกไม่ดี หันหลังวิ่งหนี แต่ลู่หยางที่กลายเป็นร่างของเมิ่งจิ่งโจวไม่ให้โอกาสนี้ ฝ่าฝูงชนที่ขวางกั้น รวดเร็วเข้าใกล้เมิ่งจิ่งโจวทุกคนที่กำลังเตรียมโจมตีเห็นดังนั้น จึงรีบหยุดการกระทำของตน มองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรโจมตีใคร“ลู่เฒ่า เจ้ากล้าเปลี่ยนเป็นร่างของข้า!” เมิ่งจิ่งโจวคนหนึ่งจับคอเสื้อของอีกคนด้วยความโกรธ“พูดบ้าอะไร ข้าคือเมิ่งจิ่งโจว เจ้ามันไอ้หมาไร้ยางอายต้องการโยนความผิดให้คนอื่น!”“ข้าคือของจริง!”“ข้าต่างหากที่เป็นของจริง!”
“น้องสาว ข้าคือพี่ชายของเจ้า!” เมิ่งจิ่งโจวคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนเรือนยอดไม้ ร้องขอความช่วยเหลือจากเมิ่งจิ่งอวี้ที่กำลังดูความสนุกอีกคนหนึ่งก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ พูดเสียงอ่อนโยนว่า“น้องสาว เจ้าจำพี่ชายไม่ได้แล้วหรือ?”เมิ่งจิ่งอวี้เห็นพี่ชายสองคนกระโดดขึ้นมา ตกใจจนปากอ้าค้างไปนาน
