อีกด้านหนึ่ง เย่หนานกำลังเพลิดเพลินกับการกินบาร์บีคิว จู่ๆ ก็จามออกมาเสียงดังลั่น
ฮัดชิ้ว! ใครกัน? ใครนินทาข้าอีกแล้ว? เย่หนานยกมือขึ้นถูจมูกที่คันยิบๆ
ผู้อาวุโส เป็นอะไรหรือเจ้าคะ? เมี่ยวฉางอันได้ยินเสียงบ่นพึมพำจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ไม่มีอะไร พวกเจ้าอิ่มกันหรือยัง? ถ้าอิ่มแล้วก็ออกเดินทางกันเถอะ เย่หนานตอบปัด
เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เมี่ยวฉางอันพยักหน้า
นางและชางหยวนบรรลุถึงระดับที่สามารถดูดซับพลังงานธรรมชาติแทนอาหารได้แล้ว มีเพียงอวี๋ชิงและเย่หนานเท่านั้นที่ยังต้องกินต้องอยู่เหมือนปุถุชน
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ครู่ต่อมา ทั้งคณะก็เหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า
บินมาได้ราวครึ่งชั่วยาม เย่หนานก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด
เบื้องหน้าของพวกเขาคือสภาพความเสียหายยับเยิน ต้นไม้หักโค่นไหม้เกรียมเป็นตอตะโก สัตว์อสูรนอนล้มระเนระนาดเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ
ผู้อาวุโส ดูเหมือนที่นี่เพิ่งผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มาเจ้าค่ะ เมี่ยวฉางอันกวาดตามองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
สัตว์อสูรหลายตัวยังไม่ตายสนิท กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากพวกมันบางตัวนั้นไม่ด้อยไปกว่านางเลยแม้แต่น้อย แต่กลับถูกจัดการจนอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้
