กเราสามารถไปเมืองปีศาจ ให้โจวเทียนผู้ยิ่งใหญ่ใช้ผลของการบำเพ็ญเปลี่ยนข้าให้เป็นทาสรับใช้ของท่าน!” ซูโม่หร่านรีบร้องตะโกนท่านเต๋าปู้อวี่เผยฟันขาวสองแถว ในความมืดดูน่ากลัวเป็นพิเศษเขาส่ายหน้าเบาๆ “น่าเสียดาย ข้ารับคำสั่งมา มีคนต้องการชีวิตของเจ้า”
“ใคร ใครกัน ข้าสามารถให้ผลประโยชน์เป็นสองเท่า ไม่สิ สามเท่า!”ท่านเต๋าปู้อวี่กำลังหัวเราะ หัวเราะอย่างเย็นชา “เมื่อพันกว่าปีก่อน ข้านำคนของสำนักเวิ่นเต๋าและราชสำนัก กวาดล้างฐานที่มั่นของลัทธิอู่ชิงพวกเจ้า ช่วยคนไว้ไม่น้อย ทั้งชายหญิง ทั้งแก่เด็ก คนมากมายถูกพวกเจ้าทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพมนุษย์”“พวกเขาเห็นข้าก็ร้องไห้ ร้องไห้บอกว่าขอให้ข้าฆ่าคนของลัทธิอู่ชิงพวกเจ้าให้หมด”“ท่านประมุขใหญ่ซูจะให้ผลประโยชน์อะไรแก่ข้า ที่จะทำให้คนเหล่านั้นลืมความแค้นที่มีต่อลัทธิอู่ชิงของพวกเจ้า?”
