โกรธแค้นอีก คนของลัทธิอู่ชิงไม่ควรมีอารมณ์โกรธเช่นนี้“เจ้าก็ไม่เหมาะกับวิถีไร้ความรู้สึกของเรา พวกเจ้าสองคนออกไปเถอะ”เมื่อไม่ใช่คนที่เดินในหนทางเดียวกัน ก็ไม่อาจร่วมมือกันได้ อยู่ที่นี่ก็ไร้ประโยชน์ ลัทธิอู่ชิงไม่มีการยกเว้นหรือรับคนเข้าแบบพิเศษ ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวส่งเสียงสื่อจิตถึงกัน“ทำอย่างไรดี?”“ออกไปก่อน ถึงเราไม่ออกไปเอง ไอ้คนชื่อนิวเชียนซานก็จะโยนเราออกไปอยู่ดี คนลัทธิอู่ชิงคงมีนิสัยแบบนี้ทั้งนั้น”“ได้”เห็นลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวออกไป นิวเชียนซานเรียกผู้ใต้บังคับบัญชามา เป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำตอนปลาย “สองคนนี้รู้ตำแหน่งที่ตั้งฐานที่มั่นของเรา ปล่อยไปไม่ได้ เจ้าไปจัดการทั้งสองให้เรียบร้อย จัดการให้ว่องไวหน่อย”แม้ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวจะแสดงตัวว่าอยู่ในขั้นสร้างฐานตอนต้นแต่นิวเชียนซานระมัดระวังเสมอ มีคนที่เก่งแค่ไหนก็ส่งไปเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะรองหัวหน้าสาขาติดธุระอยู่ เขาอยากให้รองหัวหน้าสาขาขั้นทารกแรกกำเนิดตอนต้นออกโรงเสียด้วยซ ้า
ขณะออกจากสาขาเมืองเยว่ ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวยังคงพูดคุยถึงการทดสอบเมื่อครู่ “เจ้าลงมือในกลไกเพราะอะไรหรือ?” ลู่หยางถามด้วยความสงสัย เขามีเซียนน้อยช่วยเหลือ จึงตื่นในกลไก รู้ว่าต้องฆ่าคนที่ใกล้ชิดที่สุดจึงจะผ่านการทดสอบ แต่เมิ่งไม่ได้ตื่น แล้วทำไมถึงลงมือกับคนที่ใกล้ชิดได้เมิ่งจิ่งโจวหน้ามืด “ในกลไกเป็นเจ้าเนี่ยแหละ ข้าแค่อยากประลองกับเจ้าหน
