ยามช่วยให้สำเร็จ
“ฮึๆ สุดท้ายก็ต้องพึ่งข้านี่แหละเนอะ” เมื่อเป็นคำขอของลู่หยางเซียนอมตะไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือสักเล็กน้อย นางใช้พลังเซียนเพียงน้อยนิด ก็ทำให้เซียนบรรพกาลตื่นจากกลไกขณะนั้นเซียนบรรพกาลกำลังอยู่ที่ป่าไผ่สำนักเวิ่นเต๋า สนทนาอย่างออกรสกับวิญญาณแม่น ้าซิ่วลู่หากพูดถึงคนที่ใกล้ชิดที่สุด ย่อมเป็นซิ่วลู่ที่อยู่ร่วมยุคแคว้นต้าอวี๋กับเขาทันใดนั้น เขาก็ชะงักไป นึกขึ้นได้ว่านี่คือการทดสอบ ซิ่วลู่ตรงหน้าเป็นของปลอมเขาถอนหายใจเบาๆ แม้นี่จะเป็นภาพมายา เขาก็ไม่อยากลงมือกับซิ่วลู่ แต่เขาก็รู้ว่า หากไม่ฆ่าซิ่วลู่ปลอมนี้ ก็ไม่อาจเข้าร่วมลัทธิอู่ชิงได้ศิษย์เล็กและเมิ่งน้อยต่างก็ทำลายลัทธิมารได้หนึ่งแห่ง เขาในฐานะผู้อาวุโสจะยอมล้าหลังได้อย่างไรก็ฆ่าซะเลย!คนมีการเตรียมการย่อมเหนือกว่าคนไม่รู้ตัว วิญญาณแม่น ้าซิ่วลู่อยู่แค่ขั้นสร้างฐานตอนต้น เซียนบรรพกาลฉวยโอกาสจังหวะที่นางไม่ระวัง ฆ่าวิญญาณแม่น ้าซิ่วลู่ทันทีเซียนบรรพกาลตื่นขึ้นมา เห็นนิวเชียนซานยืนอยู่ตรงหน้า
นิวเชียนซานตบไหล่เซียนบรรพกาล “ไม่เลว ผ่านการทดสอบเร็วเช่นนี้ แสดงว่าเป็นคนเหมาะกับวิถีไร้ความรู้สึกของเรา นับจากวันนี้ เจ้าก็เป็นคนของลัทธิอู่ชิงเราแล้ว”ลู่หยางที่ใช้พลังจิตสังเกตการณ์อยู่ตลอด ถอนหายใจโล่งอกเช่นนี้ท่านอาจารย์ก็ถือว่าแฝงตัวเข้าลัทธิอู่ชิงสำเร็จแล้วเขาเพิ่งจะหันหน้าไปพูดกับเมิ่งเฒ่าสักสองประโยค ก็เห็นกองกำลังใหญ่บ
