“ท่านมีความผิดอะไรหรือ?” ลู่หยางไม่เข้าใจว่าทำไมท่านเซียนบรรพกาลอยู่ดีๆ ถึงต้องการสารภาพผิด และรู้สึกว่าท่านเซียนบรรพกาลยังดูตื่นเต้นมากอีกด้วยไม่รู้ว่าท่านเซียนบรรพกาลได้ก่อความผิดอะไรโดยที่เขาไม่รู้หรือไม่?ท่านเซียนบรรพกาลจ้องมองและคิดอยู่นาน ในสมัยแคว้นต้าอวี๋เขาเป็นคนซื่อสัตย์อยู่แล้ว หลังจากสลายพลังเริ่มบำเพ็ญใหม่ ยิ่งไม่เคยทำผิดอะไรเขาพูดอย่างไม่มั่นใจ “เอ่อ การก่อตั้งสำนักเวิ่นเต๋านับไหม…”เมิ่งจิ่งโจวตกใจ วิ่งขึ้นไปปิดปากท่านเซียนบรรพกาลอย่างรวดเร็ว “ไม่ควรพูดคำนี้เล่นๆ นะขอรับ”หมู่บ้านหวังเจียโกวขึ้นตรงต่อเมืองจินหนิว ดังนั้นลู่หยางจึงต้องพาครอบครัวงูปีศาจ รวมถึงชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านหวังเจียโกวที่หลงใหลในเสน่ห์เหล่านี้ ไปส่งที่ทางการเมืองจินหนิว ให้ทางการจัดการต่อไป
ลู่หยางและคณะคุมตัวปีศาจและผู้คนเหล่านี้ลงจากภูเขา มาถึงทางการเมืองจินหนิว หลังจากแสดงตัวตน เจ้าเมืองก็วางงานในมือมาต้อนรับด้วยตนเอง“งูปีศาจขั้นแปลงร่างเซียนตอนต้นสองตัว งูปีศาจขั้นแก่นทองคำตอนต้นสองตัว?” เจ้าเมืองตกใจกับผลงานของลู่หยาง ในเมืองจินหนิวมีแค่เขาคนเดียวที่อยู่ขั้นแปลงร่างเซียน เป็นขั้นแปลงร่างเซียนตอนกลางเขาเป็นเจ้าเมืองจินหนิวมาสิบกว่าปี รวมๆ แล้วเคยเจอคดีที่มีผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนเกี่ยวข้องแค่ครั้งเดียว แล้วศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าพวกนี้มาครั้งเดียวก็นำมาให้ถึงสองตัว?“พวกท่านอย่าใส่ร้ายปีศาจดีๆ ข้า
