“พลังสามหยางเป็นแบบนี้เหรอ ทำไมรู้สึกว่าไม่เหมือนกับที่ข้าเข้าใจ?” ท่านเซียนบรรพกาลงุนงง แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าคำอธิบายของลู่หยางมีเหตุผลมาก“สำนักอื่นตั้งชื่อยา ชื่อมักจะเกินจริง แต่สำนักของพวกเราค่อนข้างดั้งเดิม ไม่ทำอะไรหรูหราฟุ่มเฟือย ยึดตามความเป็นจริงเสมอ ยามีฤทธิ์อย่างไรก็ตั้งชื่อตามนั้น แต่ก่อนข้าเคยใช้ยาพละกำลังวัวสิบตัว ก็เป็นการเรียกวัวปีศาจออกมาสิบตัว”ลู่หยางอธิบายด้วยประสบการณ์ตรง ใช้ประสบการณ์ส่วนตัวยืนยันว่ายากำลังสามหยางเป็นยาประเภทเรียกตัวช่วย ไม่ใช่พวกเขาสองคนแอบรออยู่ข้างๆ แล้วแอบวิ่งเข้ามาตอนที่ยาเกิดควัน“ที่แท้เป็นเช่นนี้” ท่านเซียนบรรพกาลพยักหน้า รู้สึกปลื้มใจ ไม่คิดว่าสำนักเวิ่นเต๋าจะดั้งเดิมถึงเพียงนี้คนแก่อย่างเขา ความคิดตายตัว ชอบสิ่งที่ดั้งเดิมที่สุดแม้ว่าในยุคของเขาจะไม่มียาที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้“ปีศาจร้าย ยอมจำนนเสียเถอะ!” เมิ่งจิ่งโจวตะโกนเสียงดัง ทารกแรกกำเนิดสองตนเต็มไปด้วยพลังหยางลอยออกมา แผ่กระจายความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่า
“ขั้น…ทารกแรกกำเนิด!?” นางงูปีศาจฝาแฝดตกใจ ตกใจจนไม่กล้าขยับแม้ว่าแคว้นต้าเซี่ยจะมีผู้บำเพ็ญมากมาย แต่ก็ไม่ถึงขนาดจะเจอผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดได้ง่ายๆและทำไมเขาถึงมีทารกแรกกำเนิดถึงสองตน?ลู่หยางรู้สึกเสียดาย โอกาสในการโชว์ฝีมือถูกเมิ่งจอมหน้าด้านชิงไปแล้ว ทั้งๆ ที่ยากำลังสามหยางเป็นวิธีที่เขาคิดขึ้นมา แต่พูดอีกอย
