เตือนด้วยความตื่นตระหนก
เมี่ยวฉางอันรู้ดีว่าเย่หนานคิดจะทำอะไร ภาพความวินาศสันตะโรจากฝ่ามือของเขาเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ในใจนางมิรู้ลืม
อ้อ… ลืมไปเลยว่าเจ้ายังอยู่ งั้นข้าใช้กระบี่แทนก็แล้วกัน เย่หนานชักมือกลับ พลันกระบี่ไร้ลักษณ์ก็ปรากฏขึ้นในมือ
เคร้ง!
พริบตาถัดมา กระบี่ในมือของเขาก็เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า
วูบ!
เย่หนานตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว คลื่นดาบสีทองสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกไป
เถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามาถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงในพริบตา แม้แต่ต้นไม้ยักษ์ขนาดมหึมาก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกโดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้
ติ๋ง… ติ๋ง…
ร่างต้นไม้ยักษ์ล้มครืนลง ของเหลวสีเขียวข้นคลั่กไหลทะลักออกมา ส่งกลิ่นเหม็นชวนสะอิดสะเอียน
คราวนี้เย่หนานยั้งมือไว้บ้างแล้ว แรงทำลายจึงไม่กว้างไกลนัก แต่ถึงกระนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็ยังถูกพลังกระบี่กรีดเป็นร่องลึกยาวเหยียด
ภายในร่องลึกนั้น ยังคงมีสายฟ้าสีทองแล่นแปลบปลาบ ดูท่าคงจะไม่สลายไปง่ายๆ
เสร็จงาน กลับบ้านได้ เย่หนานเก็บกระบี่ไร้ลักษณ์ เตรียมจะหันหลังกลับ
ผู้อาวุโส รอเดี๋ยวเจ้าค่ะ เสียงของเมี่ยวฉางอันดังขึ้นขัดจังหวะ
มีอะไรหรือ? เย่หนานถามอย่างสงสัย
ข้าจะลองไปดูว่าต
