พวกราชายาน้อยไม่พอใจการกระทำอันโหดร้ายของอวี้จือมานานแล้ว ในที่สุดก็มีคนเต็มใจนำพวกมันต่อสู้กับอวี้จือ จึงดีใจเป็นธรรมดา ลู่หยางรู้สึกว่าโชคดีที่พวกราชายาน้อยถูกเลี้ยงดูในสวนยาของสำนักเวิ่นเต๋า คนของสำนักเวิ่นเต๋าไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกราชายาน้อย ไม่เช่นนั้นด้วยความฉลาดระดับนี้ ออกไปข้างนอกจะถูกหลอกสักกี่ครั้งก็ไม่รู้แม้แต่เซียนอมตะยังสามารถหลอกพวกราชายาน้อยได้ เห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกหลอกได้ง่ายแค่ไหน“พี่ใหญ่ พวกเราจะต่อสู้กับอวี้จือเมื่อไหร่!” ตุ๊กตาโสมตื่นเต้นมากเซียนอมตะอยู่กับลู่หยางมานาน ก็ได้เรียนรู้กลอุบายมาจากลู่หยางอย่างหรือสองอย่างเซียนอมตะโบกมือ “ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ว่า ใจร้อนกินเต้าหู้ไม่ได้ พวกเราเพิ่งต่อสู้กับเด็กอวี้ไปหนึ่งครั้ง คงมีการป้องกันแล้ว ตอนนี้ลงมือไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด พวกเราต้องโจมตีแบบไม่คาดคิดถึงจะได้ผล”
เซียนอมตะมีความน่าเชื่อถือสูงมากในหมู่ราชายาน้อย นางพูดอะไร พวกราชายาน้อยก็จะฟัง เมื่อนางบอกว่าเลือกเวลาอื่นท้าทายอวี้จือ ก็ต้องเลือกเวลาอื่นเอ้าหลิงและเหลี่ยนอี๋มองเซียนอมตะเล่นกับพวกราชายาน้อยพูดคุยกันเบาๆ “นี่แหละหัวใจที่บริสุทธิ์เหมือนเด็ก ช่างน่าอิจฉาจริงๆ”“นี่คือจุดที่พี่อมตะเหนือกว่าพวกเรา”หญ้าเซียนแปรกายยังไม่ทันปรับตัวกับบรรยากาศของสวนยายังไม่คุ้นเคยกับสำนักเวิ่นเต๋ามากนัก ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกราชายาน้อยถึงตื่นเต้นขนาดนี้“อวี้จือที่พวกเจ้าพูดถ
