ดือนแล้ว ในช่วงนี้นางไม่เพียงแต่เรียนรู้เกี่ยวกับการแบ่งกลุ่มอำนาจในปัจจุบัน ยังไปเยี่ยมชมยอดเขาคุมขัง ทำให้นักโทษและอาจารย์ผู้เฒ่าตกใจไม่น้อย ได้พบกับเซียนบรรพกาล ทำให้เซียนบรรพกาลตกใจไม่น้อยเช่นกัน
ลู่หยางยังพาเอ้าหลิงไปเยี่ยมชมหอคัมภีร์ พบกับวิชายุทธ์มากมายเต็มผนัง ตอนที่ไปหอคัมภีร์ลู่หยางค่อนข้างตื่นเต้น กังวลว่าอาจารย์อาจยังมี “หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์” ซ่อนไว้ที่นี่หากเอ้าหลิงพบเข้า เขาก็คงต้องรับตำแหน่งเจ้าสำนักพร้อมน ้าตานองหน้าดังคำที่ว่าของแย่ๆ อยู่ได้พันปี เอ้าหลิงไม่พบ “หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์” แต่อย่างใดท่านเต๋าปู้อวี่ที่กำลังตั้งแผงทำนายชะตาอยู่กะทันหันก็จามออกมา“ใครกำลังคิดถึงข้าอยู่นะ?”เขาคิดถึงคนที่เคยมีเรื่องด้วย ใครก็อาจจะคิดถึงเขาได้ทั้งนั้น“พูดถึง ตั้งแต่จิ่นน้อยกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ โชคของข้าก็ดีขึ้นไม่น้อยเลยนะ”หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน เอ้าหลิงและเหลี่ยนอี๋พร้อมใจกันออกจากสำนักเวิ่นเต๋า ลู่หยางไม่รู้ว่าเอ้าหลิงต้องการออกไปดูโลกภายนอก หรือจะไปรวบรวมทะเลตงไห่เพื่อมอบให้เซียนอมตะหลังจากที่บรรพบุรุษมังกรและหงส์จากไป ลู่หยางเริ่มตั้งใจบำเพ็ญตน
หลังจากการเดินทางที่ทะเลตงไห่ เขารู้ดีว่าวิทยายุทธ์ของตนต ่าเกินไป ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการต่อสู้ในระดับเซียนลู่หยางเป็นคนสุดแสนสุภาพเรียบร้อย ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการบำเพ็ญตน หรือไม่ก็แลกเปลี่ยนความรู
