บทที่ 253 รวมพล!

นับถอยหลังอีกครึ่งเดือน นี่คือเวลาที่หลู่ฉางเซินให้ไว้ กองกำลังทั้งหมด เริ่มเรียกคืนกองกำลังที่มีประสิทธิภาพ ภายนอก เริ่มรวบรวมจงหยูทั้งหมด เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีของศัตรูนอกเขตแดน! ศึกชิงเขตแดนใกล้เข้ามาแล้ว! ณ นี้ เมืองแขวนลอยฟ้า ในวังหลวง ที่นี่ ตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้ว มีเพียงหลู่ฉางเซินและพวกเย่ชิวไป่ เท่านั้น หงหยิงถาม: “อาจารย์ ท่านสร้างค่ายกลบนเส้นทางสวรรค์จริง หรือ?” หลู่ฉางเซินกลอกตาแล้วกล่าวว่า “ถ้าข้าไม่ทำ พวกเขาคงมา ก่อนหน้านี้แล้ว จะรอจนถึงตอนนี้งั้นเหรอ?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หงหยิงก็พยักหน้า อันที่จริง เป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะไม่ตอบโต้ กับสิ่งที่เกิดขึ้นใน ราชวงศ์หลัวอี้ การนั่งรอตาย ไม่ใช่สไตล์ของกลุ่มคนนอกเขตแดน “ครึ่งเดือน ก็ไม่เลวนะ ทำให้เรามีเวลาเตรียมตัว” หงหยิงยิ้มและกล่าวว่า: “ถูกต้อง ข้าสามารถเชิญมหาเสนาบดี ออกจากกระท่อมได้ด้วย” มหาเสนาบดี! ในบรรดาผู้คนจักรวรรดิหยุนหวงทั้งหมด ความแข็งแกร่งเขา เป็นรองเพียงจักรพรรดินีหงหยิง อาจกล่าวได้ว่า จักรวรรดิหยุนหวงในเวลานั้น เขาสามารถทำ อะไรก้ได้ภายใต้หงหยิง คุณูปการของมหาเสนาบดี จะละเลยไม่ได้! ถ้าเราบอกว่าหงหยิงเป็นหัวใจและจิตวิญญาณของจักรวรรดิ หยุนหวง ถ้าเช่นนั้น มหาเสนาบดีก็คือโครงกระดูก! สมาชิกของกองพลเก้าสวรรค์ก็กล่าวว่า: “ฝ่าบาท ข้าขอไปด้วย ได้หรือไม่?” หงหยิงส่ายหัวปฏิเสธ “เจ้ายังต้องประสานกองทัพและเตรียมพร้อม ข้าไปคนเดียวก็ พอแล้ว” หลังจากกล่าวจบหงหยิงโค้งคำนับให้กับหลู่ฉางเซิน แล้วมุ่งหน้า ไปยังทะเลทรายในภาคใต้ แดนลับหยุนหวง ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในทะเลทราย … ในด้านอื่น ๆ. จงหยู นิกายค่ายกลสวรรค์ นิกายนี้มีชื่อเสียงในด้านค่ายกลดั่งชื่อนิกาย ถ้าเรากล่าวว่านิกายโอสถ คือแดนศักดิ์สิทธิ์ที่นักปรุงยาโหยหา ถ้าเช่นนั้นนิกายค่ายกลสวรรค์ ก็คือสถานที่ที่ปรมาจารย์ค่ายกล ทั้งหมดไปแสวงบุญในโลกนี้! ในขณะนี้ พื้นที่โล่ง ณ นิกายค่ายกลสวรรค์ รอบๆ พื้นที่เปิดโล่งนี้ มีเสาค่ายกลเก้าต้นที่ลอยขึ้นไปบน ท้องฟ้า! เสาทั้งเก้านี้ ตั้งตระหง่านอยู่ในตำแหน่งที่ลึกลับอย่างยิ่ง ในเวลาเดียวกัน บนเสาใหญ่แต่ละต้น มีเส้นจำนวนนับไม่ถ้วนมา บรรจบกัน! ตรงกลางที่ล้อมรอบด้วยเสาค่ายกลเก้าต้น มีชายชราผมขาวสามคนกำลังใช้สองมือทำมุทรา มีปราณเรียงกันเป็นแถวรอบตัวพวกเขา ออร่าปราณหมุนวน ตลอดเวลา พวกเขากำลังรักษารูปแบบค่ายกล! ใบหน้าของทั้งสามคนสงบมาก แต่ทันใดนั้น จู่ๆ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป! พวกเขาลืมตาขึ้นมาทันที! ดวงตาของทั้งสามเต็มไปด้วยความสยดสยองและหวาดกลัว! “นี่… ทำไมอีกฝ่ายถึงปรากฏตัวบนเสันทางสวรรค์?” “คาดว่าจะใช้เวลาสามวัน! แต่นี่ผ่านไปเพียงวันเดียว!” “ไม่ว่ายังไง จักรวรรดิต้องได้รับแจ้งเตือนทันที!” หลังจากกล่าวจบ ทั้งสามคนก็ตะโกนพร้อมกัน เส้นของเสาค่ายกลทั้งเก้า เปล่งแสงที่พร่างพราวในเวลา เดียวกัน! ทันใดนั้น มีลำแสงแพรวพราวเก้าดวง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน ทันที! พุ่งเข้าชนเมฆ! และฉากนี้ ทั่วทั้งจงหยูก็มองเห็นเช่นกัน แม้แต่กองกำลังทั้งหมดในสี่ภูมิภาค ก็ยังรับรู้ถึงมันได้! สำนักชางเต๋าหลัก เจ้าสำนักหยานมองขึ้นไปบนท้องฟ้า มองไปที่เสาแสงทั้งเก้าที่พุ่ง ขึ้นไปบนท้องฟ้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก! “สามวันเองเหรอ?” นิกายหยินเจี้ยนซ่ง บนยอดเขา หลินหลูเฟิ่งเอามือไพล่หลังแล้วแหงนหน้ามอง ท้องฟ้า มีเสาไฟเก้าเสา “ดูเหมือนว่า… สงครามกำลังจะเริ่มเร็วนี้แล้ว…” ตระกูลมู่ในจงหยู มู่ว่านเอ๋อถามจากด้านข้าง: “ท่านพ่อ นี่คืออะไร?” มู่เหอเจ๋อไม่ตอบลูกสาวของเขา แต่ผู้อาวุโสสูงสุดที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างเด็ดขาด: “นับกำลังรบในตระกูลทันที แล้วตามข้าไปที่ เมืองหยุนหวง!” ผู้อาวุโสทั้งหมดไม่ลังเลเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น และใบหน้าของ พวกเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม รีบไปจัดการทันที ในตอนนี้ สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว! หลังจากนั้น กองกำลังทั้งหมดเคลื่อนไหว เมื่อได้ยินข่าวนี้ ทั้งหมดเริ่มรวบรวมกองกำลังที่สำคัญ และรวมตัวกันในเมือง หยุนหวง! ในเมืองหยุนหวง ผู้บัญชาการกองพลเก้าสวรรค์ หยุนจ้าน ก็รวบรวมกองทัพด้วย ความเร็วที่เร็วที่สุดเช่นกัน จากนั้น เขามองไปที่หลู่ฉางเซิน และถามด้วยความเคารพว่า “ท่านผู้อาวุโส โปรดออกคำสั่ง!” เหตุผลที่กองพลเก้าสวรรค์ขอความคิดเห็นจากหลู่ฉางเซินนั้น ไม่ใช่เพียงเพราะความแข็งแกร่งที่ไม่อาจหยั่งรู้ของหลู่ฉางเซิน เป็นเพราะหงหยิงได้ให้คำสั่งไว้แล้ว ก่อนที่นางจะจากไป ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่ เจ้าสามารถถามท่านอาจารย์ได้ทุกเรื่อง! คำกล่าวของท่านอาจารย์ เทียบเท่ากับที่ข้ากล่าว หลู่ฉางเซินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “ทำไมเจ้าถึงขอให้ ข้าออกคำสั่ง” หยุนจ้านกำหมัดแน่น คุกเข่าข้างหนึ่งและกล่าวว่า “ฝ่าบาทตรัส ว่า หากนางไม่อยู่ที่นี่ พวกข้าจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของท่านผู้อาวุโส!” หลู่ชางเซิง: “…” สารเลวน้อย! ศิษย์ทุกคนต่างก็ชอบทำให้เขาวุ่นวายได้ซิน่า! อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้มาถึงจุดนี้แล้ว และหลู่ฉางเซินไม่มี ทางเลือกนอกจากต้องทำเท่านั้น ท้ายที่สุด การเดินค่ายกลต่อสู้ ต้องมีผู้นำคอยสั่ง! ตอนนี้หงหยิงไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นหลู่ฉางเซินจึงสามารถช่วยนาง แบกภาระนี้ได้ชั่วคราวเท่านั้น “เมื่อรวบรวมกองทัพแล้ว เรามารวมกองกำลังจากกองกำลังอื่น และนับกองกำลังกันเถอะ” “ฝ่ายนักปรุงยา วัตถุดิบในการปรุงยาจะต้องไม่ถูกทำลาย!” “ด้านต้นแบบการก่อตัวค่ายกล เป็นตัวช่วยสนับสนุน” “ในขณะเดียวกัน ผู้นำแห่งกองกำลังทั้งหมด จงนำกองทัพของ ตนตามลำดับ” “หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว ไปที่เส้นทางสวรรค์!” ตอนนี้ แม้ว่าหลู่ฉางเซินจะไม่รู้ว่ารูปแบบค่ายกลของเขา จะอยู่ ได้ถึงสิบห้าวันหรือไม่ แต่อย่างน้อยสักสองสามวันก็น่าจะดี ไม่ว่าอะไรก็ตาม. เป็นไปไม่ได้ที่มันจะอ่อนแอขนาดนี้ จริงไหม? หลังจากได้รับคำสั่งของ หลู่ฉางเซิน หยุนจ้านก็รับคำสั่งทันทีและสั่งคนที่เหลือเพื่อทำตาม … ในเวลาเดียวกัน. หงหยิงยังเห็นลำแสงทั้งเก้าพุ่งขึ้นโดยธรรมชาติ “ข้าต้องเร่งแล้ว…” หลังจากกล่าวจบ นางก็ทะลวงผ่านช่องว่างและเข้าสู่แดนลับหยุน หวง มาถึงกระท่อมไม้ไผ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนลับอีกครั้ง แต่นางไม่ต้องการเข้าไปเลย มหาเสนาบดีสวมเสื้อคลุมผ้าและ ถือคทารออยู่แล้ว “ท่านมหาเสนาบดี ถ้าทานพร้อมแล้ว ตามข้ามา” มหาเสนาบดีพยักหน้าและกล่าวว่า: “ข้าได้เตรียมการที่นี่มานาน แล้ว ฝ่าบาท ไปกันเถอะ” ร่างกายมหาเสนาบดีแห่งชาติฟื้นฟูแล้ว! ขอบเขตยังกลับมาอยู่ในระดับครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิด้วยซ ้า! เรียกได้ว่ามหาเสนาบดีในสมัยโบราณ ความแข็งแกร่งของเขา เป็นรองเพียงจักรพรรดินีหยุนหวง จากนั้นทั้งสองก็ออกจากแดนลับ ด้วยการจากไปของมหาเสนาบดี ดินแดนความลับเริ่มพังทลาย ลงอย่างช้าๆ… ระหว่างทาง. หงหยิงอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้มหาเสนาบดีฟัง “กล่าวคือ กระบวนทัพค่ายกลที่ท่านอาจารย์ของพระองค์ตั้งขึ้น จะอยู่ได้สิบห้าวันใช่หรือไม่?” หงหยิงพยักหน้าและกล่าวว่า: “กล่าวกันว่าสิบห้าวัน แต่ข้าเดาว่า มันอาจนานกว่านั้น” มหาเสนาบดีพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “สิบห้าวันก็เพียงพอแล้ว” “ด้วยความแข็งแกร่งโดยรวมในปัจจุบันของโลกนี้ หากเราพบ กับกลุ่มคนจากนอกเขตแดน เรากล่าวได้เลยว่าเราแพ้แน่นอน” “ในสิบห้าวันที่ผ่านมา ข้าจะเพิ่มความแข็งแกร่งโดยรวมอีกหนึ่ง ส่วนอีกครั้ง!” … ทั้งสองกลับมายังเมืองหยุนหวงด้วยความเร็วที่เร็วมาก ตอนนี้ ในเมืองหยุนหวง กองกำลังทั้งหมดได้รวมตัวกันแล้ว! เมื่อเห็นหงหยิงกลับมา ทุกคนคุกเข่าข้างหนึ่งและกล่าวด้วย ความเคารพว่า “โปรดออกคำสั่ง ฝ่าบาท จักรพรรดินี!” หงหยิงพยักหน้า ตามนั้น เขาโบกมือให้มหาเสนาบดีที่อยู่ด้านข้างเริ่มดำเนินการ … และในภูมิภาคตะวันตก ในนิกายพุทธะ มีชายชราสี่คนบินออกมา ในเวลาเดียวกัน ตรงหน้าพวกเขา มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ เป้าหมายของพวกเขาคือ เมืองหยุนหวง!