คคลระดับนี้เลย?”“กำรแย่งชิงยุคทอง แม้แต่กึ่งเซียนก็ทยอยปรำกฏตัวแล้วสินะ”เอ้ำฉูเอ๋อร์น ำทุกคนผ่ำนวังมังกร มำถึงส่วนลึกที่สุดของวัง ผลักประตูหนำทึบออก มังกรเขียวชรำตัวหนึ่งขดตัวอยู่บนเสำหินใหญ่ที่มองไม่เห็นปลำยต่อหน้ำเซียนห่ำนไห่ รำชำมังกรเฒ่ำไม่กล้ำวำงมำด เขำก้ำวลงมำจำกเสำหิน เสียงดังปึง แปลงร่ำงเป็นมนุษย์รำชำมังกรเฒ่ำนั้นแก่ชรำแล้วจริงๆ หลังจำกแปลงร่ำงเป็นมนุษย์แล้วดูเหมือนชำยชรำที่มีเท้ำข้ำงหนึ่งก้ำวเข้ำโลงศพแล้ว เดินเหินโซเซ คลื่นเล็กๆ เพียงลูกเดียวก็สำมำรถพัดให้ล้มได้ เอ้ำฉูเอ๋อร์รีบเข้ำไปประคอง“เอ้ำชำงขอพบท่ำนผู้อำวุโสห่ำนไห่”“เอำเถิด ร่ำงกำยไม่สะดวกก็อย่ำเพิ่งอุตส่ำห์” เซียนห่ำนไห่เห็นสภำพของรำชำมังกรเฒ่ำ กลัวว่ำจะล้มลงสลบไป“ข้ำมำที่นี่เพื่อต้องกำรพูดคุยเรื่องลูกแก้วมังกร เดิมทีแผนของข้ำคือใช้ผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำของข้ำ ไปตำมหำเจ้ำหนูลู่หยำงและลูกแก้วมังกรของพวกเจ้ำ เป็นเรื่องง่ำยดำยมำก”
“แต่ไม่รู้ว่ำเกิดปัญหำอะไรตำมมำ หำคนไม่เจอสักที ลูกแก้วมังกรของพวกเจ้ำมีที่มำอย่ำงไรกันแน่?”รำชำมังกรเฒ่ำส่ำยหน้ำ: “ข้ำก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่ำเป็นวัตถุโบรำณ มั่นคงไม่สั่นคลอน มีคุณสมบัติต้ำนพิษ ข้ำถึงกับไม่รู้ว่ำในลูกแก้วมังกรยังมีลูกแก้วเล็กอีกลูกหนึ่ง”“วัตถุโบรำณหรือ พวกเจ้ำไม่เคยคิดที่จะตรวจสอบประวัติควำมเป็นมำหรือ?”รำชำมังกรเฒ่ำหน้ำเศร้ำ: “ท่ำนผู้อำวุโสก็รู้ ประวัติศำสตร์เคยขำดช่วงมำ
