งพวกเจ้ำหลำยหมื่นปีแล้ว จะมีคนรู้จักอะไรได้?หญิงสำวมังกรรูปร่ำงอ้อนแอ้นก้ำวออกมำจำกหลังเสำหิน ดวงตำหวำนซึ้งชวนให้ลุ่มหลง เกล็ดมังกรสำมแผ่นบนหน้ำผำกยิ่งท ำให้นำงดูมีเสน่ห์หำใดเปรียบ แฝงด้วยพลังยั่วยวนอันยำกต้ำนทำน“สะ…เสี่ยวย่ำ?”
เซียนห่ำนไห่ไม่สงบนิ่งอีกต่อไป นี่คือเอ้ำย่ำผู้ทิ้งรอยประทับไม่อำจลบเลือนในใจเขำ“เจ้ำก็กลำยเป็นกึ่งเซียนแล้วหรือ?!”ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติจะมีชีวิตอยู่ได้ห้ำหมื่นปีได้อย่ำงไร?ต่อหน้ำเอ้ำย่ำ เซียนห่ำนไห่แสดงอำกำรประหม่ำ แม้แต่มือก็ไม่รู้จะวำงไว้ที่ใดเอ้ำย่ำช ำเลืองมองเซียนห่ำนไห่: “ข้ำไม่มีควำมสำมำรถเท่ำเจ้ำหรอก ข้ำเป็นเพียงผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติธรรมดำ แต่ก่อนที่ข้ำจะเข้ำสู่กำรหลับใหลยำว ข้ำได้ก ำชับลูกหลำนไว้ว่ำ ให้ปลุกข้ำเมื่อตระกูลมังกรเผชิญวิกฤต หรือเมื่อใดก็ตำมที่เจ้ำปรำกฏตัว!”เอ้ำย่ำยิ้มหวำน จับมือเซียนห่ำนไห่ลำกเข้ำห้องข้ำงๆ อย่ำงไม่ให้โอกำสปฏิเสธ: “บังเอิญจริงๆ ข้ำเพิ่งตื่นสองสำมวัน ยังไม่ได้ฟื้นฟูพลังถึงระดับเดิม พอดีเลย ไปบ ำเพ็ญคู่กับข้ำเถอะ พร้อมทั้งเล่ำให้ฟังด้วยว่ำท ำไมตอนนั้นถึงได้หนีไป!”สีหน้ำของเซียนห่ำนไห่ซีดขำวทันที มำทะเลตงไห่ทั้งที ยังไม่ทันได้ปกป้องลู่หยำง แต่ควำมบริสุทธิ์กลับจะหลุดลอยเสียแล้ว?ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติต่อกรกับกึ่งเซียนอีกครั้ง
