เฮ้อ! พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ หญิงชราไม่ได้เอ่ยตอบคำใด นางเพียงส่งสัญญาณเรียกหลานสาว ก่อนจะพาร่างในชุดคลุมสีดำเดินหายเข้าไปในม่านหมอกทันที
ทว่าเดินไปได้เพียงไม่นาน ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมของหญิงสาวชุดดำก็เริ่มบูดบึ้งลง
คนหายไปไหนหมด? หายไปไหนกันแล้ว? ก่อนหน้านี้นางยังมองเห็นแผ่นหลังของหลิงหลงและคนอื่นๆ อยู่ไวๆ แต่ยามนี้เบื้องหน้ากลับมีเพียงความว่างเปล่าของหมอกขาวอันหนาทึบ ไร้ซึ่งร่องรอยของผู้ใด
ดูท่า… ข้าจะประเมินหมอกขาวพวกนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว แม้แต่จิตสัมผัสของข้ายังแผ่ขยายออกไปได้เพียงไม่ถึงร้อยเมตรเท่านั้น น้ำเสียงของหญิงชราชัดเจนถึงความตึงเครียดและหวาดระแวง
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ริมทะเลสาบ จิตสัมผัสของนางยังครอบคลุมอาณาบริเวณได้กว้างไกลหลายร้อยเมตร แต่ ณ เวลานี้ กลับถูกบีบให้รับรู้ได้เพียงรอบกายในระยะร้อยเมตรอย่างยากลำบาก
นางคือยอดคนผู้ก้าวข้ามขอบเขตมนุษย์ไปแล้ว เป็นตัวตนระดับสูงส่ง แต่ถึงกระนั้นพลังอำนาจก็ยังถูกกฎเกณฑ์ของสถานที่แห่งนี้กดดันไว้อย่างมหาศาล
เมื่อเห็นหลานสาวในชุดดำคอตกด้วยความผิดหวัง หญิงชราจึงเอ่ยปลอบด้วยความจนใจ นังหนู อย่าได้ร้อนใจไป บางทีเราอาจจะได้เจอพวกเขาอีกครั
