ครองแล้วหลบหนีไป ต่อให้ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะตามตัวมันเจอ เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะมีอิทธิฤทธิ์ระดับเซียนวิเศษ
เฮ้อ! ในที่สุดก็สลัดหลุดสักที
อวี้เซียนที่พาหลิงหลงวิ่งตะบึงมาตลอดทางหยุดฝีเท้าลง นางยืนหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเหนื่อยอ่อน
พี่อวี้เซียน พวกเราจะหนีทำไมหรือ? หลิงหลงเอียงคอมองอวี้เซียนด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมน่ะหรือ? ไม่หนีก็รอให้โดนรุมทุบตีหรือไง คนพวกนั้นอันตรายมาก ข้าสู้ไม่ไหวหรอกนะ อวี้เซียนถลึงตาใส่เด็กน้อยอย่างอดไม่ได้
แต่ข้าสู้เก่งนะ! ถ้าพวกมันกล้ารังแกพวกเรา ข้าจะตีให้ตายเลย ข้ายังมีตุ๊กตาไม้แกะสลักอีกเพียบเลยนะ หลิงหลงทำแก้มป่องอย่างไม่ยอมแพ้
เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็ก เป็นสตรีต้องรู้จักสำรวมกิริยา อย่าเอะอะก็จะตีรันฟันแทงใครให้ตาย เข้าใจไหม? อีกอย่าง ข้ารู้สึกว่าข้างในนี้อันตรายมาก เก็บของวิเศษของเจ้าไว้รับมือกับภัยร้ายแรงจริงๆ จะดีกว่า อวี้เซียนมองหลิงหลงอย่างระอาใจ
อันที่จริงอวี้เซียนเองก็ไม่รู้ว่าหลิงหลงมีตุ๊กตาไม้แกะสลักพวกนั้นอยู่มากน้อยเพียงใด นางไม่เคยซักไซ้ไล่เลียง แม้ปกติหลิงหลงจะเป็นคนใจกว้าง แตในสายตาของอวี้เซียน ของวิเศษระดับท้าทายสวรรค์เช่น
