งมีที่ก้นทะเลลึกที่สุดของทะเลตงไห่ มีภูเขาไฟดับอยู่ลูกหนึ่งในปากภูเขาไฟมีขี้เถ้าสะสมอยู่ ในขี้เถ้ามีดอกไม้สีแดงเพลิงบานอยู่ไม่รู้ว่าเป็นสายพันธุ์อะไรและมีประโยชน์อย่างไร ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้อายุยืนได้หรือไม่”“ยังมี…”หลี่หาวเหรินเล่าตำนานสิบกว่าเรื่องในคราวเดียว“ทะเลตงไห่แห่งนี้มีเผ่าพันธุ์มากเกินไป การสื่อสารเป็นไปอย่างยากลำบาก จึงทำให้มีตำนานแปลกประหลาดมากมาย”“ตอนที่ชิ่นห่าวเหรินมาทะเลตงไห่ ก็เคยไปสถานที่ในตำนานส่วนใหญ่ ล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น”
หากเป็นหญ้าเซียนจริงๆ ชิ่นห่าวเหรินต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเด็ดมาสักดอก เพียงดอกเดียวก็สามารถชำระหนี้ส่วนใหญ่ของลัทธิจิ่วอิ่วได้แม้แต่ส่วนลึกของเส้นลมปราณเกาะอิงโจว ชิ่นห่าวเหรินก็เคยคิดที่จะแอบไปสักครั้งแต่นั่นเป็นรากฐานของเกาะอิงโจว และเจ้าเกาะอิงโจวก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ เกรงว่าเขาจะมีโอกาสเข้าไปแต่ไม่มีโอกาสออกมาทุกคนในกลุ่มรู้สึกผ่อนคลาย กินดื่ม เที่ยวเล่นไปครึ่งวัน“ระวัง เหยียนเยว่จวินจุนกำลังมาทางนี้” ซู่อี้เหรินเตือนพูดไม่ทันขาดคำ ผู้บำเพ็ญรูปร่างผอมบางคนหนึ่งก็มายืนอยู่เบื้องหน้าลู่หยางและคณะ“องค์ชายสองต้องการพบ ไม่ทราบว่าทุกท่านจะให้เกียรติไปพบหรือไม่?”“องค์ชายสองรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่นี่?” หม่านกู่ประหลาดใจ องค์ชายสองช่างมีความสามารถ เพิ่งมาถึงเกาะเผิงไหลก็รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่หลี่หาวเหรินส่งเสียงสื่อจิตอย่างจนใจ:
