ซู่อี้เหรินมีท่ำทีหดหู่ชัดเจนลู่หยำงแอบมองเมิ่งจิ่งโจว ก ำลังคิดว่ำจะบอกควำมจริงกับซู่อี้เหรินหรือไม่ เพิ่มวิทยำยุทธ์ให้เจ้ำเมิ่งบ้ำง นี่ก็ถือเป็นวำสนำของเจ้ำเมิ่งเมิ่งจิ่งโจวส่ำยหน้ำเร็วๆ เล็กน้อย ปฏิเสธวำสนำในสมองของเมิ่งจิ่งโจวปรำกฏภำพหนึ่ง:ยำมดึกสงัด เขำนอนหลับบนเตียง ซู่อี้เหรินย่องเข้ำมำในห้องของเขำในควำมมืด แสงจันทร์สำดส่องให้เห็นรูปร่ำงงดงำมของซู่อี้เหริน เมิ่งจิ่งโจวยืนหยัดในจุดยืนของตนว่ำ “ข้ำไม่สำมำรถท ำสิ่งที่ทรยศต่อศิษย์น้องหลี่ได้” ซู่อี้เหรินกล่ำวว่ำ “แค่เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็
เสร็จ” เมิ่งจิ่งโจวพยำยำมต่อต้ำนอย่ำงเต็มที่ แต่สุดท้ำยก็ไม่อำจต้ำนทำนซู่อี้เหริน แล้วซู่อี้เหรินก็มัดเมิ่งจิ่งโจวและเริ่มดูดเลือด…นี่มันเรื่องอะไรกัน?ระหว่ำงพูดคุยหัวเรำะกัน ปลำขำวก็ถูกทุกคนกินจนหมด เหลือเพียงก้ำงปลำที่ถูกแทะจนสะอำดบนจำนน่ำสงสำรปลำขำวที่บังเอิญได้รับวำสนำเซียน ได้กินหญ้ำเซียนวิทยำยุทธ์พุ่งสูงขึ้น บ ำเพ็ญจนถึงขั้นที่ไม่เคยมีปลำใดในเผ่ำพันธุ์ปลำขำวท ำได้มำก่อน นั่นคือขั้นยี่สิบปี แต่ไม่เคยคิดว่ำทั้งหมดนี้เป็นกลอุบำยของมนุษย์ ถูกกระบี่เซียนแทงทะลุ ผู้บ ำเพ็ญมนุษย์แบ่งกันกิน แม้แต่ร่ำงที่สมบูรณ์ก็ไม่เหลือไว้หลังจำกเพลิดเพลินกับอำหำรทะเลตงไห่ ลู่หยำงและคณะลงไปช ำระเงิน ลู่หยำงสังเกตเห็นรูปปั้นวำงอยู่บนเคำน์เตอร์ เป็นรูปปั้นชำยวัยกลำงคนที่มีเครำเหมือนแพะ“รูปปั้นนี้เป็นใครหรือ?” ลู่ห
