ย “เจ้าให้ทางร้านเอาปลาขาวสดๆ มา ขอตัวที่ยังมีชีวิต”พวกเขาขอห้องส่วนตัว จึงไม่กลัวคนนอกจะเห็นหญ้าเซียนแปรกายเมิ่งจิ่งโจวทำตาม เรียกเซี่ยวเอ้อ ขอปลาขาวตัวหนึ่ง ต้องเป็นตัวที่ยังมีชีวิตกระโดดดิ้นได้เซี่ยวเอ้ออุ้มอ่างไม้ขึ้นมา ในอ่างมีปลาขาวตัวหนึ่งว่ายอยู่ ขาวราวหยกเขาวางอ่างไม้แล้วเดินไป มองทุกคนด้วยสายตาแปลกๆแม้ว่าร้านของพวกเขาจะเน้นความสด แต่ก็เป็นครั้งแรกที่พบลูกค้าที่เอาปลามากินเป็นๆเลยหญ้าเซียนแปรกายไม่สนใจว่าเซี่ยวเอ้อจะคิดอย่างไร ฉีกใบตัวเองออกมานิดเดียวแทบมองไม่เห็น ป้อนให้ปลาขาวปลาขาวได้รับชะตาพิเศษ บังเอิญได้รับโชคลาภ ปล่อยแสงสีขาวนวล จากนั้นแสงก็หายไป กลายเป็นปลาขาวอายุยี่สิบปี เต็มเปี่ยมด้วยพลังวิเศษ“เรียบร้อย” หญ้าเซียนแปรกายมีท่าทางเหมือนทำภารกิจสำเร็จ“ราชายาน้อย?” ซู่อี้เหรินตกตะลึง จำสายพันธุ์ของหญ้าเซียนแปรกายไม่ได้ แต่สามารถระบุได้ว่านี่คือราชายาน้อย
“แค่นิดเดียวก็ทำให้ปลานี้มีวิทยายุทธ์เพิ่มขึ้นยี่สิบปี?” เมิ่งจิ่งโจวตกใจ หญ้าเซียนแปรกายเหนือธรรมชาติเกินไปแล้วใบตรงกลางของหญ้าเซียนแปรกายกำลังส่ายไปมา ทำหน้าที่เป็นศีรษะ: “ที่ไหนจะสะดวกง่ายดายเช่นนั้น เป็นเพราะปลาตัวนี้ต้องการทรัพยากรในการบำเพ็ญน้อยมาก”“ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเจ้าทั้งห้า ใบนิดเดียวเช่นนี้ก็ทำให้พวกเจ้าบำเพ็ญได้แค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น”ลู่หยางใช้กระบี่ชิงเฟิงตัดปลาขาว หั่นเป็นชิ้นๆ ทุกคนคีบขึ้นมากิน รสชาติดี
