ั้นแปลงร่างเซียนราวกับได้รับการอภัยโทษ พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”“เชิญท่านพูด” ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนเห็นเมิ่งจิ่งโจวเรียกพวกเขาไว้ คิดว่าจะเปลี่ยนใจกะทันหัน หัวใจแทบจะขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ“สามผู้กล้าแห่งเกาะฟางซานมีบุญคุณใหญ่หลวงต่อพวกเรา ข้าจำหน้าพวกเจ้าไว้หมดแล้ว วันหน้าหากข้ารู้ว่าเกาะฟางซานมีเรื่องไม่ว่าพวกเจ้าจะมีข้อสงสัยหรือไม่ พวกเจ้าทุกคน ไม่มีใครหนีพ้น!”
เมิ่งจิ่งโจวหยุดชั่วครู่ เบิกตาตะโกนด้วยความโกรธ “ยืนงงอะไรไปให้หมด เห็นข้าจะเก็บพวกเจ้าไว้กินข้าวด้วยหรือไง!”ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนได้ยินแล้ว วิ่งหนีทันที ทั้งห้าคนนี้ช่างประหลาดนัก อยู่ด้วยกันสักครู่ก็รู้สึกหวาดกลัวด้วยเหตุนี้ เรื่องจึงจบลง สามผู้กล้าแห่งเกาะฟางซานบินมาอย่างตัวสั่น“จ-จบแล้วหรือ?” ยันต้าเซียยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยเป็นความจริง“จบแล้ว ต่อไปหากมีคนถามถึงที่ไปของวัตถุวิเศษ พวกท่านก็แค่บอกความจริงก็พอ” ลู่หยางกล่าว หญ้าเซียนแปรกายล ้าค่าเกินไป นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างก็ยังหวั่นไหว สามผู้กล้าครอบครองไว้เป็นเคราะห์ไม่ใช่โชคหญ้าเซียนไม่ใช่สิ่งที่พวกเขามีคุณสมบัติครอบครอง ได้เส้นลมปราณชั้นห้าก็เป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว สามผู้กล้าล้วนซาบซึ้งใจในลู่หยางและทั้งห้าคนลู่หยางนึกถึงปัญหาความปลอดภัยอีกข้อหนึ่งขึ้นมาทันใด “หากข้าจำไม่ผิด เส้นลมปราณชั้นห้าโดยป
