สามผู้กล้าแห่งเกาะฟางซานมองลู่หยางด้วยความประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงพลันยืนยันว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองเกาะฟางซานมีการเล่าลือมานานแล้วว่ามีวัตถุวิเศษ เพียงแค่บังเอิญออกมาเดี๋ยวนี้ คิดอย่างไรก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับคนที่เพิ่งมาถึงนี่นา“เอ่อ เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับข้าสักหน่อย” เถาเหยาเยี่ยยกมืออย่างเคอะเขิน รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง เรียกความสนใจจากทุกคนมาที่ตัวเอง“ข้ารู้สึกว่ามีบางสิ่งใต้เส้นลมปราณกำลังสร้างความเชื่อมโยงกับข้า”ขณะที่พูด เส้นลมปราณยิ่งเดือดพล่านมากขึ้น พุ่งทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสีเขียวแวบหนึ่งปรากฏขึ้น หญ้าสีเขียวสามใบขนาดเท่าฝ่ามือส่องประกายระยิบระยับโยกไหวอยู่กลางอากาศลู่หยางและคนอื่นๆ ไม่มีใครรู้จักหญ้าสีเขียวต้นนี้“เซียนน้อย ท่านรู้จักสิ่งนี้หรือไม่?”“นี่มันก็คือหญ้าเซียนแปรกายนี่นา ดูจากลักษณะนี้น่าจะมีอายุไม่น้อยแล้ว” เซียนอมตะมองแวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นอะไร
“หญ้าเซียนแปรกาย? มีความเกี่ยวข้องอะไรกับร่างเซียนแปรกายของน้องเถาหรือ?”“หญ้าเซียนแปรกายเป็นสมุนไพรที่ร่างเซียนแปรกายเพาะปลูกขึ้นมาเอง รับประทานหญ้าเซียนนี้จะช่วยย่นระยะเวลาการบำเพ็ญได้อย่างมาก อย่างน้อยก็ลดเวลาการบำเพ็ญไปหนึ่งร้อยกว่าปี มากสุดอาจถึงหลายพันปี คาดว่านี่เป็นสิ่งที่มีผู้มีร่างเซียนแปรกายคนใดคนหนึ่งทิ้งไว้ ไม่รู้ว่าลืมกินหรือยังไม่ทันได้กินก็ตายไปแล้ว ทิ้งไว้ที่นี่มาตลอด จนกระทั่งรับรู้
