เมิ่งจิ่งโจวยกมือขึ้นกุมหน้าผาก น ้าเสียงฟังดูหมดปัญญา “มีแผนที่ใหญ่กว่านี้ไหม เช่น แผนที่ที่มีการระบุถึงเผ่าเสวียนอู่ เผ่าปลาคุนและนกเพิ่น หรือสถานที่ทำนองนี้”ผู้ดูแลตกใจกับคำพูดของเมิ่งจิ่งโจว “เผ่าเสวียนอู่ เผ่าปลาคุนและนกเพิ่น ล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ในตำนานทั้งนั้น ทะเลที่พวกเขาอาศัยอยู่เป็นเขตห้ามของสิ่งมีชีวิต มนุษย์ไม่อาจเข้าใกล้ได้ ตำแหน่งของพวกเขาจะเป็นสิ่งที่พวกเราจะรู้ได้อย่างไรกัน”เมิ่งจิ่งโจวนึกถึงผู้อาวุโสจากเผ่าปลาคุนและนกเพิ่นที่มาเยี่ยมบ้านของเขาในช่วงปีใหม่ รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเป็นมิตรและใจดีมาก ยังให้อั่งเปาเขาด้วยเมิ่งจิ่งโจวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง หวังว่าม้าแก่จะปล่อยพวกเขาลงช้ากว่านี้ อย่างน้อยก็ควรเดินทางไปให้ลึกกว่านี้ ให้ถึงสถานที่ที่มีผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดอาศัยอยู่สถานที่บ้าๆ นี่แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานก็ยังไม่มี“จะหาผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดสักคนมาถามทางได้จากที่ไหนดี…” ลู่หยางครุ่นคิด ทันใดนั้นก็สว่างวาบขึ้นมา ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่เขากำลังเดินเข้าซอกทางตัน
“พวกเรากังวลว่าหากบินข้ามผืนทะเล อาจจะถูกเผ่าทะเลโจมตีจึงอยากซื้อแผนที่ใบหนึ่ง เพื่อหาเส้นทางที่ปลอดภัย”“แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องหาเส้นทางที่ปลอดภัยเลย แค่บินตรงไปทางตะวันออกก็พอ ถึงอย่างไรเผ่าทะเลแถวนี้ไม่มีใครมีพลังถึงขั้นสร้างฐานเลย พอพวกมันรู้ตัว พวกเราก็บินไปไกลแล้ว”เมิ่งจิ่งโจวเข้าใจในทันที “ใช่แล
