ในยุคของบรรพบุรุษ แคว้นต้าอวี๋คงล่มสลายเร็วขึ้นอีกสองหมื่นปีอาจารย์หลวงแห่งต้าอวี๋ในสมัยนั้นก็แค่ระดับขั้นข้ามพิบัติเท่านั้น“…เซียนหมื่นวิชาก็แค่โขกศีรษะทันที ข้าก็ค่อนข้างแปลกใจ” ลู่หยางแน่นอนว่าไม่สามารถพูดถึงเรื่องของเซียนอมตะได้ จึงยืนยันว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญแต่ในสายตาของท่านเต๋าปู้อวี่ บังเอิญหรือไม่บังเอิญไม่สำคัญ“พอแล้ว พักผ่อนหนึ่งวัน พรุ่งนี้ข้าจะถ่ายทอดวิชากระบี่หนึ่งกระบี่เป็นหมื่นกระบี่ให้เจ้า”ครั้งล่าสุดที่ท่านเต๋าปู้อวี่กลับสำนัก เขาก็อยากจะถ่ายทอดวิชานี้แต่วิทยายุทธ์ของลู่หยางยังไม่พอ วิชานี้ต้องการระดับขั้นแปลงร่างเซียน ลู่หยางในตอนนี้พอมีคุณสมบัติ……ยามเช้า ลู่หยางสดชื่นในชุดฝึก ถือกระบี่ชิงเฟิงในมือ
“เดิมทีข้าตั้งใจจะสอนเจ้าวิชาคนกระบี่เป็นหนึ่งและหนึ่งกระบี่เป็นหมื่นกระบี่ แต่เจ้าไม่เต็มใจเรียนวิชาคนกระบี่เป็นหนึ่ง ก็ช่างเถอะ”“เจ้าได้บรรลุเงื่อนไขพื้นฐานแล้ว ทั้งกระบี่ตามใจ จิตใจใสกระจ่าง พลังและกระบี่หลอมรวม ความเคลื่อนไหวและความสงบเป็นหนึ่งเดียว”ปกติแล้วเพียงอัจฉริยะวิถีกระบี่ในขั้นแปลงร่างเซียนเท่านั้นที่จะบรรลุสภาวะทั้งสี่นี้ ลู่หยางในฐานะผู้มีรากฐานกระบี่ ในขณะที่เข้าใจวิถีกระบี่ ก็ได้บรรลุสภาวะเหล่านี้แล้ว“จิตใจกระจ่าง กำจัดความคิดฟุ้งซ่าน มุ่งมั่นในวิถีกระบี่ขับเคลื่อนคมกระบี่ออกจากร่างแปรรูป ทำให้จิตหลอมรวมกับคมกระบี่ บรรลุการแยกตัวของคมกระบี่อย่างอิสร
