“หมายความว่าหุ่นกลที่ต่อสู้กับข้าทุกวันเป็นขั้นข้ามพิบัติงั้นหรือ?” ลู่หยางตกตะลึง เขาได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนเขาประตูสวรรค์ผ่านจิตวิญญาณของเซียนอมตะเซียนอมตะหัวเราะเบาๆ สองที ไม่มีทีท่าประหลาดใจ “ข้าบอกเจ้าไว้แล้วนี่ว่า คลังทรัพย์สินของสำนักมีคนเฝ้า”ลู่หยางนึกขึ้นได้ ตอนที่เขาไปขอค่าลิขสิทธิ์รถบินจากศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่พาเขาไปคลังทรัพย์สินเพื่อหยิบหินวิเศษ เขายังกังวลว่าประตูคลังทรัพย์สินเปิดง่ายเกินไป และศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้อยู่บนเขาประตูสวรรค์ตลอดเวลา คลังทรัพย์สินไม่ปลอดภัยตอนนั้นเซียนอมตะเคยบอกว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของคลังทรัพย์สิน“เดี๋ยวก่อน เจ้ารู้อยู่แล้วว่าหุ่นกลเป็นขั้นข้ามพิบัติ แต่ทุกครั้งที่ข้าต่อสู้กับหุ่นกล เจ้าไม่เคยห้ามเลย?” ลู่หยางถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง“ข้าเห็นแล้วสนุกสนานดี” เซียนอมตะพูดอย่างสะใจ นางทำเช่นนี้โดยเจตนา
บนฟากฟ้า เซียนหมื่นวิชาเห็นว่าเซียนห่านไห่เป็นปัญหา และเทพแห่งหวงเฉวียนที่เขาประตูสวรรค์มีการระเบิดหนึ่งครั้งก่อนเงียบหายไป คงเสียชีวิตแล้วนี่แสดงว่าสำนักเวิ่นเต๋ายังมีผู้ทรงพลังซ่อนอยู่ การต่อสู้ต่อไปไม่ใช่การตัดสินใจที่ชาญฉลาดอีกทั้งเซียนห่านไห่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ง่าย การโจมตีโดยตรงทุกรูปแบบของเขาสามารถถูกย้ายออกโดยเซียนห่านไห่เขาทิ้งร่างแยกไว้หนึ่งร่างเพื่อรั้งเซียนห่านไห่ไว้ แล้วหันหลังหนีแต่ยังไม่ทันออกจากสำนักเวิ่นเต๋า ก็ชนเข้า
